Category Archives: Evenementen

De Twentse Smokkel Trail

Op zaterdag 2 juni werd de tweede editie van de Twentse Smokkel Trail gehouden door AV Iphitos met de start op de atletiekbaan in Losser. Na de vorige geslaagde editie, waar al veel Kopslopers aanwezig waren, waren er dit jaar nog wat meer Kopslopers aangetreden.
Er kon gekozen worden uit 14 of 25 kilometer. De routes waren iets veranderd (nog iets meer onverhard) ten opzichte van het jaar ervoor en de start was aan het einde van de middag.

Smokkel Team Kopslopers

De 25 kilometer ging een half uur eerder dan de 25 kilometer van start. Beide routes gingen door een boerenschuur, wat (droge) slootjes, over stukken waar je normaal gesproken niet mag lopen, maar bovenal door de mooie natuur. Bospaadjes en mul zand, alles zat erin, inclusief een stukje Duitsland. Aan het einde moest er nog een klein pakje boter gesmokkeld worden, want het was natuurlijk niet voor niets de Smokkel Trail.

Na afloop werd er op elkaar gewacht in het zonnetje, wat geen straf was met de zomerse temperaturen. De organisatie was perfect en de Kopslopers hebben enorm genoten van deze afwisselende tocht.

De uitslagen zijn bij een trail van ondergeschikt belang, maar we hebben ze hieronder toch even op een rijtje gezet. En terwijl de lopers in Losser net bezig waren, was Stefan gefinisht op zijn Spitsbergen Marathon in 3:59. Zijn verslag vind je op zijn eigen blog.

14 kilometer
Martine 1:20:17 7e V
Martha 1:24:12
Peter 1:24:12 ?
Henriëtte 1:28:55
Hariette 1:46:47
25 kilometer
Dominique 2:23:53 2e V
Bert 2:25:43
Jeroen 2:31:35
Jan Jaap 2:52:27
Jacqueline 2:59:38

Een warme Bommelasloop

Op zondag 20 mei werd de Bommelasloop weer gehouden in het mooie Buurserzand ten zuiden van het Rutbeek. Deze loop vind elk jaar plaats op de 3e zondag van mei én op de 3e zondag van november.

Kopslopers
Deze zondag was het ronduit warm. Met een graad of 25 stonden er toch wat enthousiastelingen aan de start. Mieke ging hier haar eerste halve marathon lopen. Met deze warmte en een mix van verschillende ondergronden had ze daarvoor niet de makkelijkste uitgekozen. Ook Jacqueline ging voor deze afstand.
De start was tegelijk met de andere afstanden, die dan op verschillende punten zouden splitsen. Drie Kopslopers gingen voor de 16,4 kilometer: Bert, Raymond en Marjolein.

Kopslopers aan de start

Bert liep weer als een trein, alsof hij geen last had van de warmte. Bij Marjolein ging het best goed, maar na 14 kilometer begon de warmte toch wel zwaar te worden.

20180530_003506.jpg    20180530_003616.jpg

Jacqueline deed haar eigen ding en liep lekker in haar bubbel. Bij Mieke leek alles te kloppen. Ze liep een mooi strak tempo en kon op het einde zelfs nog wat versnellen. Ze zette gelijk een mooie tijd neer van 1:57:11 als debuut.

20180530_003345.jpg    20180530_003415.jpg

Terwijl de Kopslopers in Enschede al bijna klaar waren, startte Elsa aan de andere kant van de grote plas met haar hardloopwedstrijdje op Bonaire. Het was daar minstens zo warm, ook al was de start om half 7 ’s ochtends.

Elsa op Bonaire
De 8 kilometer bleek ietsje korter te zijn (7,6 km), maar dat vond niemand erg. De temperatuur en de constante tegenwind (het was een van A naar B parcours) maakten het best pittig.
Elsa kwam als derde dame binnen in 39:17 en mocht op het podium komen staan als eerste in haar categorie, waar ze een leuk souvenirtje omgehangen kreeg.

Het podium

De uitslagen van de Bommelasloop staan hieronder.

Halve marathon
Jacqueline 1:55:47  7e V
Mieke 1:57:11  8e V
16,4 kilometer
Bert 1:18:35  8e M
Raymond 1:24:58  21e M
Marjolein 1:33:01  7e V

De Enschede Marathon 2018

Op zondag 22 april beloofde het een erg warme dag te worden. Toch stonden er weer meerdere Kopslopers aan de start bij de Enschede Marathon, die dit jaar voor de 50e keer werd georganiseerd.
Vanwege dit jubileum was de route van de marathon aangepast en de halve marathon werd in tegengestelde richting gelopen. Een goede reden voor drie Kopslopers om de stoute schoenen aan te trekken en zich in te schrijven voor de hele marathon.
Voor Dominique zou dit de allereerste keer zijn dat ze de marathonafstand aan zou tikken. Jan Jaap en Jacqueline hadden al meerdere marathons gelopen. Jacqueline kreeg in deze voorbereidingsperiode last van hielspoor. Met alternatieve trainingen op de elliptigo kon ze uiteindelijk toch aan de start staan in Enschede.

De halve marathon startte tegelijk met de hele, wat ook anders was dan voorgaande jaren. Om 10 uur ging een grote groep lopers zodoende op weg voor hun halve of hele marathon.
Omdat de route was omgedraaid, werd er begonnen met het stuk heen en weer naar Glanerbrug. Zo zagen de Kopslopers elkaar onderweg ook nog even lopen en konden ze elkaar succes wensen.
Ondanks de warmte ging Jeroen als een speer en hij wist zelfs zijn PR te verbeteren. Bert had wat meer moeite met de warmte, maar zette ook een mooie tijd neer, net als Henri.

Henri
Bij Raymond, Marjolein en Henriëtte hakte de warmte er aardig in en ook bij de marathonlopers begon het stralende zonnetje zijn tol te eisen. Jacqueline zat helemaal in haar eigen wereldje. Ze had de tijd al voor de start losgelaten en wilde gewoon lekker lopen, wat haar goed af ging.

Jacqueline
Dominique had er wel lol in en liep schijnbaar onvermoeibaar door. Ze wist met deze warmte nog een hele nette tijd neer te zetten van 4 uur en 4 minuten.

Dominique
Jacqueline volgde haar 20 minuten later over de finish. Jan Jaap kon het eerste deel mooi op hartslag lopen, maar dat moest hij op een gegeven moment toch loslaten. Het was ook veel te warm om een goede tijd op de marathon neer te kunnen zetten, dat had de winnaar ook al laten zien. Hij genoot wel van het nieuwe parcours en de muziek die her en der langs de kant stond. Uiteindelijk moest hij nog wel een beetje doorlopen om voor de bezemwagen binnen te komen, want de limiet was slechts 5 uur. Bruto scheelde dat maar een minuutje, maar met 4 uur en 53 minuten netto zat hij daar nog ruim binnen.

Jan Jaap en Evelien
Ondertussen was ook de 10 kilometer van start gegaan op het heetst van de dag om kwart voor 2. Ook hier een aantal Kopslopers aan de start. In het centrum was het slagveld goed te zien. Heel veel lopers wandelden de laatste kilometers en ook heel veel lopers eindigden ruim boven het uur.

De uitslagen van alle Kopslopers staan hieronder, foto’s vind je in de fotomap.

Marathon
Dominique 4:04:26  9e V35
Jacqueline 4:24:30
Jan Jaap 4:53:33
Halve marathon
Jeroen 1:39:58
Bert 1:44:43
Henri 1:49:34
Raymond 1:55:00
Marjolein 2:03:55
Henriëtte 2:06:03  8e V60
10 kilometer
Mieke 52:41
Martine 54:36
Peter M. 56:23
Saskia 1:14:09

De derde Woolderesloop 2018

Met een snijdende oostenwind werd zondag de derde Woolderesloop gehouden. Terwijl Jacqueline en Henriëtte zich langs het parcours opstelden, maakten 9 Kopslopers zich klaar voor de start.
Ondanks de kou en de straffe tegenwind aan het einde liepen Henri en Marjolein allebei een prachtig PR. Raymond liep het grootste gedeelte met Henri mee, maar kon aan het einde nog wat meer versnellen. Jeroen liep ook met hen mee, maar had er iets meer van verwacht, omdat hij de 10 kilometer deed en Raymond en Henri 15 kilometer. Peter van der P. liep weer de 10 kilometer, maar kwam in een dipje terecht:

De derde Woolderesloop was eigenlijk mijn tweede. In verband met ziekte was de vorige aan mij voorbijgegaan.

 

Na de gebruikelijke voorbereiding, bestaande uit de fietstocht met medeloper Marjolein, koffie bij Hans en de warming-up, waren de meeste Kopslopers (6 stuks) bij elkaar gekropen om de koude wind buiten te sluiten.
Tijdens het lopen van de eerste kilometers werd voor mij al duidelijk dat het geen toptijd zou worden en gaandeweg bekroop een negatief gevoel van de zin en onzin van de Wooldereslopen en hardlopen in het algemeen zich meer en meer. Speciaal toen het op een stuk uit de wind en in de zon best warm werd was de neiging om te gaan wandelen best groot. Toch doorgezet en ruim langzamer dan de eerste loop werd ik opgevangen door de medelopers.

Na maandagavond het gevoel van de zondag gedeeld te hebben met een aantal clubgenoten steeg mijn ambitie weer en kon ik mezelf weer wat pijn doen tijdens de heerlijke fartlektraining van Niels. En dat is waarom het voor mij zo lekker is om bij de club te lopen. Delen, aansporen, steunen en elkaar meenemen. Allen bedankt!

Hieronder vind je de uitslagen van deze derde Woolderesloop.

10 kilometer
Jeroen 47:03
Marjolein 49:01
Peter M. 52:13
Henriëtte 54:18
Hilda 55:21
Martijn 1:13:44
15 kilometer
Bert 1:08:44
Raymond 1:11:42
Henri 1:11:51

De Midwintermarathon en de 2e Woolderesloop

Afgelopen weekend werd er in Apeldoorn de Midwintermarathon gelopen. De marathonafstand is sinds vorig jaar weer aanwezig in een trailmarathon, die Elsa op zaterdag liep. Voor een trail was deze loop niet echt zwaar, maar hij was wel mooi. Dat ze onderweg een wild zwijn zag maakte het extra bijzonder.
De andere afstanden werden zondags op de weg gelopen. Er was keuze uit de Acht van Apeldoorn, de Mini Marathon van 10 Engelse mijlen (16,1 km) en de Asselronde van 25 km.
Mieke liep de 8 kilometer nadat Jan Jaap, Jacqueline en Dominique de Asselronde hadden volbracht. Dit is het verslag van Dominique:

Samen met Jacqueline en Jan Jaap had ik mij opgegeven voor de Asselronde. Door deze wedstrijd samen met de Marathon in Enschede te lopen doen we mee aan een combinatieklassement. Beide wedstrijden zijn namelijk de twee oudste nog bestaande hardloopevenementen in Nederland.

 

Zondag 4 februari stond de Asselronde op het programma, en daarmee een mooie voorbereiding op de marathon. Het beloofde een mooie, koude dag te worden. Samen met Jacqueline ben ik richting Apeldoorn afgereisd. Jan Jaap zou rechtstreeks gaan.
De temperatuur zat rond het vriespunt, samen met een flinke noordoostenwind werd de gevoelstemperatuur -4 graden. Vanaf de Hanos werden we met een shuttlebus naar de stad gebracht. Na de startvakken te hebben verkend zijn we op zoek gegaan naar een beschutte
plek (de dameskleedruimtes). Nadat we alle kledingscenario’s hadden doorgenomen, hebben we ons in het uiteindelijke wedstrijdtenue gehesen. Vlak voor de start zijn we met onze poncho’s de startvakken in gesneld. Ondanks het feit dat ik in vak C zou starten kon ik toch ongezien met Jacqueline in vak B starten. Helaas hebben wij Jan Jaap voordien niet meer getroffen (hij bleek achteraf toch in vak C te starten).

Na het startschot waren we redelijk snel over de startlijn heen (ca. 2 minuten). Het idee was om lekker rustig te starten en later te gaan versnellen. De eerste kilometers in de stad met de wind in de rug waren prima om lekker op te warmen.
Na ca. 5 kilometer kwamen we meer buitenaf en ontstond ook wat meer ruimte om te lopen. Jacqueline was ik inmiddels uit het oog verloren. Het parcours was toch iets heuvelachtiger (vals plat) dan ik had verwacht. Al snel kon ik alle mensen die mij hadden ingehaald weer gaan inhalen. Dit ging zo door, via Hoog Soeren en de Asselsche Heide, met een afwisselend parcours en mooie vergezichten.
Na 15 kilometer veranderde dit nogal drastisch nadat we rechtsaf sloegen de Amersfoortseweg op. Deze weg zouden we tot aan de finish vervolgen via het fietspad en één weghelft. Ook hierin zaten flink wat klimmetjes en we hadden een koude wind tegen. De handschoenen toch maar weer aangedaan omdat het wel fris werd. Dit was een lastig stuk waar ik mij toch goed doorheen wist te slaan.
Met de laatste kilometers in het vooruitzicht (bergaf) kon er langzaamaan worden versneld. Ondertussen een groepje mensen om mij heen die daar hetzelfde over dachten. In de laatste kilometers er alles uitgehaald wat eruit te halen viel.

Over de finish met een eindtijd van 2:03:57 en een voldaan en tevreden gevoel.

Vanwege de kou in de kleedruimte op Jacqueline gewacht, die met een eindtijd van 2:26:49 ook tevreden was (ondanks haar hielspoor). Jan Jaap helaas niet meer getroffen, hij had ook een mooie tijd neergezet van 2:25:16.

Nu op weg naar de marathon!

Ondertussen werd er in Hengelo gebuffeld tijdens de tweede Woolderesloop. Ook hier kwam weer een aantal Kopslopers in actie. Herman boekte een mooie vooruitgang en Marjolein wist onder de 50 minuten te duiken. Ook Martijn heeft zichzelf verbeterd.

Alle uitslagen zijn hieronder te vinden.

Midwintermarathon
Mini-Marathon
Mieke 1:27:44
Asselronde
Dominique 2:03:57
Jan Jaap 2:25:16
Jacqueline 2:26:49
2e Woolderesloop
10 kilometer
Herman 45:42
Marjolein 49:41
Henriëtte 53:27
Martijn 1:12:55
15 kilometer
Bert 1:10:23
Raymond 1:13:20
Henri 1:13:24

De Zuurbergcross

Afgelopen zaterdag werd er een gloednieuwe cross gehouden in Holten. In plaats van de Holterbergcross werd iets verderop de Zuurbergcross gehouden. Deze is onderdeel van het Crosscircuit van het Oosten en zodoende stonden Jacqueline en Elsa aan de start. Martha was wel nieuwsgierig naar deze cross en liep als losse loper mee met de 10 kilometer.
Het parcours was van tevoren nog niet bekend, maar eenmaal op de locatie werd duidelijk dat het om twee rondes van 5 kilometer zou gaan.
Na de start krijgen de dames al gelijk een mix aan ondergronden onder de voeten. een zandpad leidt ze via een klinkerweggetje naar een erf, waarna ze dwars door een weiland naar het bos geleid worden. Na een kilometer komt de eerste serieuze klim, die best lang blijkt te zijn. De lopers gaan er in een sliert tegenop. Vervolgens komt er een stuk over de motorcrossbaan met pittige bultjes erin en na het tweede erf volgt nog een pittige lus door het bos, waar de tweede lange klim in zit.
Via een stoppelveld komen de lopers weer aan bij het terrein van de motorclub, waar de doorkomst is. Nu weten de lopers wat ze in de tweede ronde te wachten staat.

Elsa
Elsa heeft de hele eerste ronde vlak achter een dame gelopen en kan haar in de tweede ronde voorbij. Het levert haar een 7e plek op bij de dames in 53:29.
Jacqueline vindt dit tot nu toe wel de zwaarste cross van het circuit, maar ook erg gaaf. Ze finisht net onder het uur.
Martha vindt het pittig, maar heeft ook genoten onderweg. Ook zij komt netto nog nét onder het uur binnen.

Martha

De volgende cross van dit crosscircuit is de Valentijnscross op zaterdag 10 februari bij het Lageveld in Wierden.

Foto’s van Math Willems fotografie

Zuurbergcross 10 kilometer
Elsa 53:29
Jacqueline 59:16
Martha 59:58

De eerste Woolderesloop 2018 en de RFR Drents Friese Wold

Met het nieuwe jaar ging afgelopen zondag ook weer een nieuwe serie Wooldereslopen van start. Er stond een koude wind, al leken de lopers daar niet al teveel last van te hebben.
We hebben 9 Kopslopers geteld, waarvan sommigen twee keer langskwamen.

Marjolein en Hilda waren vooral blij dat ze weer lekker en zonder problemen konden lopen. Nu dit gelukt is, hoopt Marjolein de volgende keer net onder die 50 minuten te blijven.
Martijn ging voor het eerst voor de 10 kilometer met als doel uitlopen. Hij kreeg op het laatste stuk gezelschap van Jacqueline op de fiets en heeft de loop keurig uitgelopen in 1 uur en 14 minuten.
Henri liep met Niels mee en ze hadden er een mooi tempo in zitten. Pas op het laatst probeerde Niels nog wat te versnellen en daarbij kon Henri niet helemaal aanhaken, maar hij haalde wel maar liefst 3 minuten van zijn PR af met een nettotijd van 1:12:44.

Op zaterdag kwamen Jan Jaap en Jacqueline in actie in Drenthe, tijdens de RunForestRun trail Drents Friese Wold. Beiden startten op de 46 km, maar Jacqueline liep na een korte stop verkeerd en besloot vervolgens via de splitsing van de 27 km de route in te korten. Ze kwam op 33 km uit. Jan Jaap liep de tocht wel volledig uit. Het was niet gemakkelijk met veel modder en op twee plekken een doorwading. De zandvlakte aan het einde was een stuk droger. Na 5 uur en 3 kwartier kwam Jan Jaap voldaan over de finish.

nat parcours

Hieronder staan de uitslagen van de Woolderesloop op een rijtje. De foto’s staan in het fotoalbum.

5,1 kilometer
Maaike 26:16
10 kilometer
Herman 46:17
Marjolein 50:02
Peter vd P. 51:51
Henriëtte 53:21
Ronnie 54:57
Hilda 55:39
Martijn 1:13:38
15 kilometer
Niels 1:12:30
Henri 1:12:44

De Winter Step One Loop 2017

Afgelopen zondag werd de jaarlijkse Winter Step One Loop weer gehouden. Vijf Kopslopers meldden zich hier aan de start. In het startvak stonden ze bij elkaar, want de 10 kilometer en de halve marathon startten tegelijk.
Albert ging als enige voor de 10 kilometer. Hij is er na de testloop een tijdje uitgeweest met een blessure, maar nu was hij terug. Hij liep nog niet zo hard als hij in het voorjaar deed, maar hij is mooi op weg terug.
Dominique was van plan om het rustig aan te doen en wilde wel met Martha meelopen. Haar plan was ongeveer 5:40/km te gaan lopen. Jacqueline en Elsa wilden weleens kijken wat er vandaag in zou zitten. Elsa voelde zich niet superfit, maar ging toch weg op een tijd van 1:45. Jacqueline volgde met als doel net onder de 1:50 te komen.
Bij Elsa ging het niet lekker. Na Bornerbroek gooide ze de handdoek in de ring en wilde verder voor lekker uitlopen gaan. Jacqueline kreeg haar in de gaten, wat gelijk een mooi richtpunt was voor haar.
Een eindje na de tweede waterpost haalde Jacqueline Elsa in, die nog steeds niet lekker kon lopen en stukjes ging wandelen om haar hartslag van maximaal naar normaal te krijgen.
Ondertussen was Dominique weggelopen bij Martha. Ze vond het toch niet snel genoeg gaan. Tegen het einde liep ze Elsa achterop, die 3 minuten na Jacqueline over de finish kwam. Dominique kon de nietsvermoedende Elsa net niet meer inhalen, het scheelde maar een paar seconden.
Martha liep uiteindelijk ook niet helemaal haar geplande tempo. Ze was bij de Diepe Hel Holterbergloop sneller geweest en die was toch iets zwaarder.

Hieronder staan de uitslagen op een rijtje:

10 kilometer
Albert 53:25
halve marathon
Jacqueline 1:50:38
Elsa 1:53:20
Dominique 1:53:23
Martha 2:04:44

Landgoed Twente Marathon: verslag van Saskia

Nadat ik in oktober 2016 voor de vierde keer had meegedaan met de Landgoed Twente Marathon en er na afloop een heel gezellig feestje aan de gang was, besloot ik samen met de andere drie loopmaatjes dat wij in 2017 zeker opnieuw gingen deelnemen aan de 10e editie. Dan zouden we een chauffeur regelen, zodat we als lopers na afloop allemaal een drankje konden nuttigen.

Nadat ik in de kerstvakantie tijdens de wintersport mijn kuitspier scheurde, kwam het hardlopen tijdelijk op een laag pitje. Ik moest na herstel weer in de opbouw naar het niveau waar ik gebleven was. Doordat ik meestal alleen liep en vaak alleen maar duurloop deed, kwam ik niet vooruit. En ja, ik moest natuurlijk wel in oktober klaar zijn voor de LTM. In juni 2017 sloot ik mij aan bij de Kopslopers. Dat bleek een goede keus; leuke, enthousiaste en serieuze lopers en prima trainingen. Langzaamaan ging ik, na wat kleine pijntjes van het trainen, dan toch vooruit en ondanks dat ik andere jaren meer kilometers in de benen had, had ik er nu toch goed vertrouwen in, dat ik de loop gemakkelijk zou volhouden.

De laatste week voor dé ‘wedstrijd’ sprak ik met een van mijn maatjes af om in Twickel te gaan lopen en de Umfassungsweg erbij te pakken. Mooi parcours, ook met wat hoogteverschilletjes en ongelijk terrein, net zoals we zouden tegenkomen in de Lutte. Na die training kreeg ik steeds meer last van mijn enkel. Onder het lopen had ik dit niet zo gemerkt, maar blijkbaar heb ik toch kort en snel mijn enkel verzwikt. De volgende ochtend kon ik mijn voet niet meer belasten! Met koelen en het been hooghouden kwam ik de dag door. Maandags naar de fysiotherapie, die de enkel van tape voorzag. Ik zou vrijdags nog eens terugkomen om te zien of deelname aan de LTM op zaterdag zou lukken en nieuwe tape te krijgen… Je denkt dan bij jezelf… nu heb ik mooie vooruitgang geboekt met trainen en ben ik klaar voor deze prachtige loop en nu dit… Wat nu? De hele groep verheugde zich op de loop, het zou prachtig loopweer worden. Eén loper had in juni afgehaakt en daar hadden we met veel geluk een vervanger voor kunnen regelen. Stel dat ik 1 week van tevoren ook af zou zeggen?! In zo’n korte tijd goede vervanging regelen was geen optie meer.
Dus op hoop van zegen begon ik met de enkelblessure dan toch aan deze loop.
Immers met de afwisseling, die je als duo hebt, met het fietsen tussendoor en de stops, waar je getrakteerd wordt op lekkere (streek)hapjes, een drankje en even op adem kunt komen onder het genot van wat muziek, is deze loop makkelijker vol te houden dan ruim 20 km achter elkaar doorlopen.


Om 8 uur waren we klaar om via Almelo naar de Lutte te rijden. In de auto was het een gekakel tot en met. Het leek wel een schoolreisje! Iedereen had er ontzettend veel zin in. 


Bij aankomst op de startlocatie was er gelijk al een gezellige sfeer. De locatie was prachtig gedecoreerd met pompoenen, zonnebloemen en kleurrijke afgedankte loopschoenen, die om de boomstammen zaten gedrapeerd. 

Mijn maatje ging het 1e stuk lopen en daar was ik achteraf blij om, want dat stuk ging door het Lutterzand. De ondergrond was hier en daar een beetje glad en drassig en ongelijk. Na de pompoensoep was ik aan de beurt. De opstart was wat pijnlijk, maar de ondergrond was grotendeels asfalt en ik liep de route redelijk vlotjes. Vervolgens weer op de fiets en na de curdcake bij de Wilmersberg en de whisky met Gingerale bij Villa Hulst en even genoten te hebben van de swingende blaasmuziek was het tijd voor mijn tweede etappe. 

Op gang komen was pijnlijker dan de eerste keer. Inmiddels waren er klimmetjes in de route gekomen, maar de prachtige omgeving zorgde ervoor dat ik pijn en wat extra inspanning snel weer vergat. Het tempo was wel minder hoog en we liepen als teams inmiddels al wat achteraan in de kleurrijke slinger door het afwisselende landschap. 


Na de Hakenberg kwam de stop met de pannenkoeken, wafeltjes met ijs en mijn lievelingsmuziek erbij van een Big Band uit Tubbergen. Voor de 3e keer moest ik nu weer hardlopen en dat was niet zo’n pretje. Gelukkig was de drukte van andere lopers en fietsers al afgenomen en konden mijn maatjes mij onderweg moed inspreken of aanbieden om het lopen tijdelijk over te nemen. Daar maakte ik op een gegeven moment dan toch maar even een keer gebruik van. Na het kaasje en een bodempje wijn opnieuw een aspirine ingenomen. 


De route ging hier wat meer door en langs weilanden. Het fietsen ging me ondertussen ook zwaarder vallen. Ik moest op de heuvels toch ook kracht op de pedalen uitoefenen om vooruit te komen! Toch kon ik me steeds weer herpakken vanwege de sfeer, de aardige vrijwilligers, de mooie natuur en het heerlijke weer. Vanaf het Gemeentehuis in Denekamp volgde het laatste deel. Daar kwam ik Kopsloper Paulien Veldhuis nog tegen met een maatje, die een erg rood hoofd had en zei.. het is prachtig, maar wel ver! De start hier was voor mij één van de zwaarste momenten. Het leek in het begin wel op snelwandelen in plaats van hardlopen. We genoten tussendoor nog wel lekker van de buffelmozzarella met tomaat en basilicum bij het Klöpjeshoes en de bezem-solexen kwamen ons al achterop! 


We hadden nog een korte tijd om naar de finish te komen en met het tempo, dat ik nu nog kon lopen zouden we niet op tijd aankomen, ..dachten we. Maar wonder boven wonder… als je de stal ruikt… de rode loper lag bij de finish nog uitgespreid voor ons klaar en met ons vieren zijn we al juichend de finish over gerend. Daar stond de organisatie ons op te wachten met een mini-glas Ootmarsums bokbier; heerlijk! We kwamen nèt niet als laatsten binnen. Wat een heerlijk gevoel het toch maar geflikt te hebben! Het feestje daarna, ter gelegenheid van de 10 e editie van LTM, met de knotsgoede band ENorm, en een aantal biertjes, verzachtte bij mij alle pijn!

Tja … en dan moet ik nu nog even ‘op de blaren zitten’ en goed herstellen. Het zal even duren voordat ik weer volop aan de trainingen mee kan doen en andere loopjes kan doen, maar mijn doel voor 2017 is behaald!

Trailrun Terschelling: verslag van Jan Jaap

Mijn verslag

Dit is het verslag van de Trailrun welke ik op zondag 8 oktober 2017 voor het eerst over een afstand van 50km heb afgelegd. Dit mag je een ultrarun noemen omdat de afstand in combinatie met het aantal hoogtemeters, afgelegd door rul zand, langs stekelige struiken en door een behoorlijke afstand ondergelopen gebied moest worden afgelegd. Een prachtig gebied op Terschelling waar in totaal 72 lopers over praktisch het gehele eiland werden geleid. Door duinen, over strand, van West-Terschelling naar Oosterend en weer terug.

de route

De voorbereiding

Op 7 maart 2017 besloot ik mij in te schrijven voor deze trail. Hierbij had ik nog een heel seizoen voor mij liggen om tot een goede voorbereiding te komen. Ik deed research op het internet en ontdekte een verslag van een trailvoorbereiding voor de 60km van Texel, geschreven door oud-bondscoach ultralange afstand Gerrit van Rotterdam. Daarin leerde ik om een eigen trainingsschema op te stellen.

Vervolgens plande ik een aantal leuke lopen binnen het schema, passend qua afstand op de te lopen km’s zoals b.v. de SallandTrail, de Stuwwaltrail en de Trail des Fantômes. Ze kregen zo een dubbelfunctie voor mij: lekker lopen en tegelijkertijd km’s maken voor Terschelling. Natuurlijk volgden tussentijds verschillende verschuivingen; zo werd de Stuwwaltrail in mei uitgesteld naar september vanwege grote hitte en had ik in de tweede helft van de trainingsperiode door privéomstandigheden minder tijd om voldoende km’s te maken volgens het schema.

Voor deze trail kocht ik nieuwe schoenen, de Salomon Speedcross 4. Deze schoen is speciaal gemaakt voor trailrunning; een verstevigde neus beschermt tegen stoten, de zool kent een speciaal profiel met optimale grip in losse ondergrond en de schoen is rondom water resistant. Achteraf ben ik iets minder tevreden over deze schoen. De pasvorm is vrij smal terwijl ik wat bredere voeten heb. De zool geeft weinig demping in vergelijking tot schoenen voor op de weg. Ik kreeg last van mijn achillespezen en moest in het begin erg wennen aan de nieuwe schoenen. Frequent afwisselen met de wegschoenen bood hier uitkomst. Uiteindelijk had ik deze schoenen nu eenmaal gekocht en ik besloot dan maar de voordelen grip, water resistentie en verstevigde neus te laten prevaleren boven de nadelen.

Hoe dan ook, ik voelde mij sterker worden en had steeds minder moeite met lange afstanden lopen in de natuur. Wel kreeg ik een aantal probleempjes in ‘het onderstel’. In mijn rechterheup ontstond langzamerhand een slijmbeursontsteking. Ik kreeg pijn in mijn rechterenkel en had last van mijn achillespezen. Een bezoek aan mijn fysio bracht aan het licht dat de pijn in mijn rechter enkel hoogstwaarschijnlijk niets te maken had met slijtage of een breuk. De lange duurloop van 17 september over 38km gaf mij voor het eerst het gevoel dat de Trailrun Terschelling beslist tot de mogelijkheden behoorde.

5 oktober 2017: een tegenslag

Ik ben de dag begonnen met keelpijn, dit leek een tegenslag te worden voor de Trailrun! De afgelopen 2 weken had ik al langer last van keelpijn maar dacht dat dit kwam door een virusje. Bovendien was ik er net vanaf. Dit keer kwam de keelpijn heviger terug dan ooit. Tijd voor actie dus: Ibuprofen, keelpastilles, thee met honing, alles uit de kast om op tijd klaar te zijn voor de trail. ’s Avonds niet gelopen met de Kop(s)lopers om te taperen.

De keelpijn bleek op 6 oktober een keelontsteking te zijn geworden. Slikken was uiterst pijnlijk en eten deed ik nauwelijks. Het was inmiddels vrijdag, een bezoek aan een huisarts had weinig zin op dat moment. Ik moest een besluit nemen: wel/niet afreizen naar Terschelling?

Iets waar je maandenlang voor hebt getraind en naar toe geleefd; dat laat je zomaar niet voorbij gaan. Het ging om commitment en vasthoudendheid, één van mijn kwaliteiten. Ik wilde mij niet laten ringeloren door een lullige keelontsteking en besloot te gaan!

Op 7 oktober ging in de ochtend mijn wekker om 5:30u. Opstaan, ontbijten, inpakken en wegwezen om de boot van 09:45 u te halen. Ontbijten was een crime, ik kreeg bijna geen hap door mijn keel. Inpakken was snel klaar omdat ik de avond tevoren alles al had klaargelegd. Trailschoenen, wegschoenen (je kon niet weten), shirt, short, tight, etc. de hele santekraam ging mee om op de traildag de juiste kledingkeuze te kunnen maken. Het zou die dag zo’n 13-15 graden worden met af en toe een buitje. De zaterdag echter gaf nog een heel ander beeld: continue regen en harde wind!

Om 7:00 u vertrokken om tegen 9:15 u in Harlingen te zijn. Dat lukte prima. Volgende horde: parkeren. Ik stond in een kleine file om op parkeerplaats P1 te parkeren. De afstand naar de boot leek nog aanzienlijk en ik besloot gebruik te maken van de pendelbus. Om 9:35 u had ik eindelijk mijn auto in een parkeervak maar moest nog wachten op de pendelbus (in de stromende regen en bij harde wind). Uiteindelijk kon ik net op tijd aan boord stappen van de boot en was ik onderweg naar Terschelling!

veerboot
Aan boord veel drukte (de boot zat vol) met oudere mensen die een weekendje/weekje naar Terschelling gingen en ook veel stellen (met natte stinkende honden) die op Terschelling lekker gingen uitwaaien. Overigens veel Friezen aan boord; ik herkende het taaltje uit duizenden. Aan boord kon ik plaatsnemen bij een Fries echtpaar (met stinkhond). Zij waren aanvankelijk wat stil maar uiteindelijk raakte ik met hen aan de praat en spraken wij over heel veel uiteenlopende onderwerpen. De 2 uur reistijd was eigenlijk al snel voorbij.

Aangekomen in West-Terschelling ging ik op zoek naar het appartementje aan de Dennenweg nr.3 en al snel ontdekte ik dat West eigenlijk best kleinschalig is. Gelukkig maar want ik zeulde met 2 zware tassen en was blij dat ik snel op de plaats van bestemming kwam.

appartement
Het appartementje bleek aangebouwd tegen een woonhuis (min of meer een verbouwde garage) maar bleek van alle gemakken voorzien. De eigenaren bleken een aardig echtpaar waarvan de man (Ab) mij snel wegwijs kon maken in het appartementje. Vervolgens snel op zoek naar een supermarkt om boodschappen te doen. Cold drinks, maaltijdsalade, lasagne (kant&klaar) kon ik afwisselen met Ibuprofen en keelpastilles. Van verder acclimatiseren en de omgeving verkennen kwam het verder niet. Ik had teveel last van mijn keel en twijfelde of ik er wel goed aan had gedaan om af te reizen. Maar ik bleef volharden in mijn einddoel: het uitlopen van de Trailrun Terschelling!

8 oktober 2017: Trailrun Terschelling

Het was zover, vandaag ging het gebeuren! Na een nacht met weinig slaap at ik ’s ochtends mijn ontbijt met lange tanden. Wat deed dat slikken toch vreselijk pijn! Alsof je een zee-egel probeerde door te slikken.

Ik keek naar het weerbericht: 13-15 graden met nauwelijks regen. Buiten waaide het nog niet of nauwelijks. Ik besloot om een korte broek aan te doen met een shirt. Voor de zekerheid droeg ik een thermohemd onder het shirt omdat harde wind voor een lagere gevoelstemperatuur kon zorgen. Je wist immers niet hoe de situatie later op de dag op het strand zou zijn. De temperatuur leek mij te hoog voor het dragen van een trainingsjack. Dit bleek achteraf een perfecte keuze.

Het was wel fris om koud in een shirtje naar de startplaats te lopen (bij het zwembad in West). Het was zo’n 10 minuten lopen. Achter een hotel was de startplaats waar om 9:30 u verschillende kraampjes werden opgebouwd. Ik voelde mijn keel wat minder en kreeg inmiddels de eerste kriebels voor de Trailrun. Ik bleef binnen in het hotel staan om het niet te koud te krijgen. Inmiddels druppelden de lopers binnen en werd het wat drukker. Geen massa zoals bij eerdere evenementen maar een kleine groep van zo’n 75 lopers met enige aanhang om support te geven. Ineens ontdekte ik Bertus van Elburg met Barbara Kleinjan-Bruggeman tussen het publiek; zij liepen ’s middags de 25km en waren speciaal gekomen om mij uit te zwaaien! Wij wisselden nog even wat wetenswaardigheden uit en we lieten een groepsfotootje maken.

groepsfoto
Toen was het tijd om mij te gaan richten op mijn grote loop van dit seizoen! Ik hoopte dat mijn keel zich redelijk hield en dat ik het de 50km kon volhouden. Stel toch eens dat je moest uitstappen, kon iemand je dan bereiken? Kwam er snel hulp? Etc. Twijfels, twijfels, twijfels. Ik zette ze allemaal aan de kant; ik ging de Trailrun Terschelling uitlopen! Met zo’n 6:30 min/km en wat verval dacht ik het in zo’n 6 uur te kunnen redden. In ieder geval binnen de limiet van 7 uur.

start
Het was 10:00u en het startschot klonk! De kleine groep lopers vertrok en ik ging mee… Vanaf het terrein ging het al snel de natuur in en wij liepen over een aantal bospaden en heuvelige single track trails. De omgeving deed in eerste instantie sterk denken aan de omgeving van Nijverdal en Hellendoorn en voelde vertrouwd. Na een paar km werden de zandpaden meer rul en de struiken meer stug en stekelig. Hoogteverschillen namen toe en wij bevonden ons in het westelijk gebied achter de hoge zeeduinen. Het terrein werd moeilijker, de tracks werden steeds smaller, alsof iemand met een frees een smalle geul had gefreesd door de 20-30cm hoge struiken. Ik was blij dat ik hoge sokken droeg omdat ik anders zeker zou zijn van allerlei schrammen aan mijn schenen. Ook liepen wij af en toe langs een paar rietkragen waarvan ik wist dat de bladeren vlijmscherm konden zijn. De grond was daar erg drassig en modderig.

Terschelling

Na zo’n 12 km te hebben gelopen zag ik nog steeds af en toe de Brandaris. Het gaf mij een gevoel dat een en ander niet opschoot, we moesten immers nog helemaal naar de andere kant van het eiland! Na ca. 14 km volgde een eerste klimbeproeving; we moesten het Noordsvaarderduin over. Je waant je bijna in de bergen, zo hoog is dat duin! Hardlopen had daar geen zin, in het rulle zand deed je 1 stap naar omhoog en gleed je ½ stap terug. Ik had de kaart niet helemaal meer in mijn hoofd maar was blij dat wij eindelijk op het strand waren aangekomen. Ik zocht naar de beste plekjes om te lopen; te dicht bij het water was het zand te zacht en zoog het teveel aan je voeten. Te hoog op het strand was het te rul en gleed je steeds weg. Op sommige stukken leek het strand harder en liep het gemakkelijker. Een stevige wind blies van opzij en hielp niet echt mee aan het tempo. Voorzichtig volgde ik de dunne rij lopers. Het waren niet allemaal lopers op het strand (er waren ok wandelaars) en met routepaaltjes was het daar dun bezaaid, zo leek het. Ik wist dat ik na een aantal km’s weer door de duinen moest en keek goed of ik geen paaltjes miste.

22km

Na 18 km klommen we weer een duin over, dit keer een minder hoog exemplaar. Ploeteren om boven te komen, maar een zegen om af te dalen. Door de frisse wind leek mijn keel iets minder gevoelig en het drinken van koud water uit mijn Camelbak ging redelijk goed. Er volgde een redelijk snel stuk naar Oosterend, het keerpunt vanwaar wij weer terug gingen. Ik was vergeten waar het peilmoment halverwege was waaraan ook een tijdlimiet hing. Gevoelsmatig zat ik op 25 km nog ruim binnen die limiet. Achteraf lag die limiet op 4:30 u (33km) en was ik met zo’n 4u lopen ruim binnen de limiet.

duinen

Het keerpunt op 32km viel mij zwaar, ik moest een stuk wandelen. Probeerde aan te haken bij een stel lopers welke mij achterop waren gekomen. Eerder had ik al geprobeerd bij hen aan te haken maar dat lukte niet. Nu hadden zij bij de drinkpost wat meer rust genomen en kon ik bij hen aanhaken.

33km

Dit trok mij 6 km verder waarna wij opnieuw de duinen in gingen. Zwaar om opnieuw door het rulle zand te ploeteren maar het lukte mij om samen met de twee andere lopers achter de duinen te komen. Een paar km verderop wachtte ons een verrassing: over de lengte van een paar  honderd meter was het parcours ondergelopen! We moesten door het koude water banjeren en met soppende schoenen verder lopen.

door het water

40km

Op zo’n 42 km viel vervolgens mijn horloge uit, de accu was leeg. Vanaf hier wist ik niet meer waar ik mij op het parcours bevond en ook niet hoeveel tijd het nog was naar de finish. Nadat wij uiteindelijk weer op het strand waren gekomen moest ik lossen van het koppel met nog zo’n 6 km te gaan. Ik haalde nog een laatste loopster in die mij in een vroeg stadium voorbij was gelopen. Zij was kennelijk te snel gestart en zat inmiddels helemaal stuk (net als ik overigens).

duinen
Over de laatste 8 km heb ik ruim 1:20 u gedaan met veel wandelen en af en toe nog een stukkie hardlopen. Bij elke controlepost vroeg ik naar het aantal nog te lopen km’s. Ik weet dat 6 u niet meer haalbaar is en ga voor finishen binnen de limiet. Het ging erom spannen. “nog 4 km”, ”nog 2 km” en uiteindelijk “minder dan 1 km” maar nog steeds zag ik die verrekte finish niet. Rennen en niet wandelen nu! En verdomd, daar was een herkenningspunt, een vaandel wat ik bij de start had gezien. Nu nog een stukje klinkerweg en jawel: IK WAS BINNEN!

strand
Met een tijd van 6:52:29u was ik binnen de limiet gefinisht en als voorlaatste loper. Met 900 inschrijvingen op de 3 afstanden gingen uiteindelijk 689 lopers van start. Daarvan liepen zo’n 75-80 lopers de 50k waarvan er 72 zijn gefinisht binnen de limiet. Ik was heel erg tevreden.

tevreden gefinisht

Ik feliciteerde de laatste loper, at snel een stukje taart en ging dan door naar het appartement om te douchen en in te pakken. De terugreis volgde per ‘hii-tech Koegelwieck’ waarmee ik in 45 min weer in Harlingen stond. Onderweg, met inmiddels weer stijgende keelpijn, 2x een McD aangedaan om een grote milkshake te halen en nog iets aan voedsel binnen te krijgen. Kapot maar voldaan kwam ik om 22:30u thuis en ging ik slapen.

Op maandag 9 oktober werd bij mij vastgesteld dat ik een infectie met strepto-coccen had opgelopen waaraan ik mijn keelontsteking te wijten had. Toen werd mij ook duidelijk dat ik bij de Trailrun Terschelling wel erg diep was gegaan. Ik had het de hele dag koud en voelde de terugslag. Ik moest echt weer even op krachten komen. Dit alles zette mij weer even met beide benen op de grond. Een 50km trailrun is zwaar en vormt voor mij de bovengrens van hetgeen ik als afstand kan maar ook zou willen lopen. Ik heb mijn grenzen verlegd en daar ben ik heel erg trots op. Al met al een prachtig hoogtepunt in een sportief loopseizoen!

« Older Entries