Category Archives: Evenementen

Landgoed Twente Marathon: verslag van Saskia

Nadat ik in oktober 2016 voor de vierde keer had meegedaan met de Landgoed Twente Marathon en er na afloop een heel gezellig feestje aan de gang was, besloot ik samen met de andere drie loopmaatjes dat wij in 2017 zeker opnieuw gingen deelnemen aan de 10e editie. Dan zouden we een chauffeur regelen, zodat we als lopers na afloop allemaal een drankje konden nuttigen.

Nadat ik in de kerstvakantie tijdens de wintersport mijn kuitspier scheurde, kwam het hardlopen tijdelijk op een laag pitje. Ik moest na herstel weer in de opbouw naar het niveau waar ik gebleven was. Doordat ik meestal alleen liep en vaak alleen maar duurloop deed, kwam ik niet vooruit. En ja, ik moest natuurlijk wel in oktober klaar zijn voor de LTM. In juni 2017 sloot ik mij aan bij de Kopslopers. Dat bleek een goede keus; leuke, enthousiaste en serieuze lopers en prima trainingen. Langzaamaan ging ik, na wat kleine pijntjes van het trainen, dan toch vooruit en ondanks dat ik andere jaren meer kilometers in de benen had, had ik er nu toch goed vertrouwen in, dat ik de loop gemakkelijk zou volhouden.

De laatste week voor dé ‘wedstrijd’ sprak ik met een van mijn maatjes af om in Twickel te gaan lopen en de Umfassungsweg erbij te pakken. Mooi parcours, ook met wat hoogteverschilletjes en ongelijk terrein, net zoals we zouden tegenkomen in de Lutte. Na die training kreeg ik steeds meer last van mijn enkel. Onder het lopen had ik dit niet zo gemerkt, maar blijkbaar heb ik toch kort en snel mijn enkel verzwikt. De volgende ochtend kon ik mijn voet niet meer belasten! Met koelen en het been hooghouden kwam ik de dag door. Maandags naar de fysiotherapie, die de enkel van tape voorzag. Ik zou vrijdags nog eens terugkomen om te zien of deelname aan de LTM op zaterdag zou lukken en nieuwe tape te krijgen… Je denkt dan bij jezelf… nu heb ik mooie vooruitgang geboekt met trainen en ben ik klaar voor deze prachtige loop en nu dit… Wat nu? De hele groep verheugde zich op de loop, het zou prachtig loopweer worden. Eén loper had in juni afgehaakt en daar hadden we met veel geluk een vervanger voor kunnen regelen. Stel dat ik 1 week van tevoren ook af zou zeggen?! In zo’n korte tijd goede vervanging regelen was geen optie meer.
Dus op hoop van zegen begon ik met de enkelblessure dan toch aan deze loop.
Immers met de afwisseling, die je als duo hebt, met het fietsen tussendoor en de stops, waar je getrakteerd wordt op lekkere (streek)hapjes, een drankje en even op adem kunt komen onder het genot van wat muziek, is deze loop makkelijker vol te houden dan ruim 20 km achter elkaar doorlopen.


Om 8 uur waren we klaar om via Almelo naar de Lutte te rijden. In de auto was het een gekakel tot en met. Het leek wel een schoolreisje! Iedereen had er ontzettend veel zin in. 


Bij aankomst op de startlocatie was er gelijk al een gezellige sfeer. De locatie was prachtig gedecoreerd met pompoenen, zonnebloemen en kleurrijke afgedankte loopschoenen, die om de boomstammen zaten gedrapeerd. 

Mijn maatje ging het 1e stuk lopen en daar was ik achteraf blij om, want dat stuk ging door het Lutterzand. De ondergrond was hier en daar een beetje glad en drassig en ongelijk. Na de pompoensoep was ik aan de beurt. De opstart was wat pijnlijk, maar de ondergrond was grotendeels asfalt en ik liep de route redelijk vlotjes. Vervolgens weer op de fiets en na de curdcake bij de Wilmersberg en de whisky met Gingerale bij Villa Hulst en even genoten te hebben van de swingende blaasmuziek was het tijd voor mijn tweede etappe. 

Op gang komen was pijnlijker dan de eerste keer. Inmiddels waren er klimmetjes in de route gekomen, maar de prachtige omgeving zorgde ervoor dat ik pijn en wat extra inspanning snel weer vergat. Het tempo was wel minder hoog en we liepen als teams inmiddels al wat achteraan in de kleurrijke slinger door het afwisselende landschap. 


Na de Hakenberg kwam de stop met de pannenkoeken, wafeltjes met ijs en mijn lievelingsmuziek erbij van een Big Band uit Tubbergen. Voor de 3e keer moest ik nu weer hardlopen en dat was niet zo’n pretje. Gelukkig was de drukte van andere lopers en fietsers al afgenomen en konden mijn maatjes mij onderweg moed inspreken of aanbieden om het lopen tijdelijk over te nemen. Daar maakte ik op een gegeven moment dan toch maar even een keer gebruik van. Na het kaasje en een bodempje wijn opnieuw een aspirine ingenomen. 


De route ging hier wat meer door en langs weilanden. Het fietsen ging me ondertussen ook zwaarder vallen. Ik moest op de heuvels toch ook kracht op de pedalen uitoefenen om vooruit te komen! Toch kon ik me steeds weer herpakken vanwege de sfeer, de aardige vrijwilligers, de mooie natuur en het heerlijke weer. Vanaf het Gemeentehuis in Denekamp volgde het laatste deel. Daar kwam ik Kopsloper Paulien Veldhuis nog tegen met een maatje, die een erg rood hoofd had en zei.. het is prachtig, maar wel ver! De start hier was voor mij één van de zwaarste momenten. Het leek in het begin wel op snelwandelen in plaats van hardlopen. We genoten tussendoor nog wel lekker van de buffelmozzarella met tomaat en basilicum bij het Klöpjeshoes en de bezem-solexen kwamen ons al achterop! 


We hadden nog een korte tijd om naar de finish te komen en met het tempo, dat ik nu nog kon lopen zouden we niet op tijd aankomen, ..dachten we. Maar wonder boven wonder… als je de stal ruikt… de rode loper lag bij de finish nog uitgespreid voor ons klaar en met ons vieren zijn we al juichend de finish over gerend. Daar stond de organisatie ons op te wachten met een mini-glas Ootmarsums bokbier; heerlijk! We kwamen nèt niet als laatsten binnen. Wat een heerlijk gevoel het toch maar geflikt te hebben! Het feestje daarna, ter gelegenheid van de 10 e editie van LTM, met de knotsgoede band ENorm, en een aantal biertjes, verzachtte bij mij alle pijn!

Tja … en dan moet ik nu nog even ‘op de blaren zitten’ en goed herstellen. Het zal even duren voordat ik weer volop aan de trainingen mee kan doen en andere loopjes kan doen, maar mijn doel voor 2017 is behaald!

Trailrun Terschelling: verslag van Jan Jaap

Mijn verslag

Dit is het verslag van de Trailrun welke ik op zondag 8 oktober 2017 voor het eerst over een afstand van 50km heb afgelegd. Dit mag je een ultrarun noemen omdat de afstand in combinatie met het aantal hoogtemeters, afgelegd door rul zand, langs stekelige struiken en door een behoorlijke afstand ondergelopen gebied moest worden afgelegd. Een prachtig gebied op Terschelling waar in totaal 72 lopers over praktisch het gehele eiland werden geleid. Door duinen, over strand, van West-Terschelling naar Oosterend en weer terug.

de route

De voorbereiding

Op 7 maart 2017 besloot ik mij in te schrijven voor deze trail. Hierbij had ik nog een heel seizoen voor mij liggen om tot een goede voorbereiding te komen. Ik deed research op het internet en ontdekte een verslag van een trailvoorbereiding voor de 60km van Texel, geschreven door oud-bondscoach ultralange afstand Gerrit van Rotterdam. Daarin leerde ik om een eigen trainingsschema op te stellen.

Vervolgens plande ik een aantal leuke lopen binnen het schema, passend qua afstand op de te lopen km’s zoals b.v. de SallandTrail, de Stuwwaltrail en de Trail des Fantômes. Ze kregen zo een dubbelfunctie voor mij: lekker lopen en tegelijkertijd km’s maken voor Terschelling. Natuurlijk volgden tussentijds verschillende verschuivingen; zo werd de Stuwwaltrail in mei uitgesteld naar september vanwege grote hitte en had ik in de tweede helft van de trainingsperiode door privéomstandigheden minder tijd om voldoende km’s te maken volgens het schema.

Voor deze trail kocht ik nieuwe schoenen, de Salomon Speedcross 4. Deze schoen is speciaal gemaakt voor trailrunning; een verstevigde neus beschermt tegen stoten, de zool kent een speciaal profiel met optimale grip in losse ondergrond en de schoen is rondom water resistant. Achteraf ben ik iets minder tevreden over deze schoen. De pasvorm is vrij smal terwijl ik wat bredere voeten heb. De zool geeft weinig demping in vergelijking tot schoenen voor op de weg. Ik kreeg last van mijn achillespezen en moest in het begin erg wennen aan de nieuwe schoenen. Frequent afwisselen met de wegschoenen bood hier uitkomst. Uiteindelijk had ik deze schoenen nu eenmaal gekocht en ik besloot dan maar de voordelen grip, water resistentie en verstevigde neus te laten prevaleren boven de nadelen.

Hoe dan ook, ik voelde mij sterker worden en had steeds minder moeite met lange afstanden lopen in de natuur. Wel kreeg ik een aantal probleempjes in ‘het onderstel’. In mijn rechterheup ontstond langzamerhand een slijmbeursontsteking. Ik kreeg pijn in mijn rechterenkel en had last van mijn achillespezen. Een bezoek aan mijn fysio bracht aan het licht dat de pijn in mijn rechter enkel hoogstwaarschijnlijk niets te maken had met slijtage of een breuk. De lange duurloop van 17 september over 38km gaf mij voor het eerst het gevoel dat de Trailrun Terschelling beslist tot de mogelijkheden behoorde.

5 oktober 2017: een tegenslag

Ik ben de dag begonnen met keelpijn, dit leek een tegenslag te worden voor de Trailrun! De afgelopen 2 weken had ik al langer last van keelpijn maar dacht dat dit kwam door een virusje. Bovendien was ik er net vanaf. Dit keer kwam de keelpijn heviger terug dan ooit. Tijd voor actie dus: Ibuprofen, keelpastilles, thee met honing, alles uit de kast om op tijd klaar te zijn voor de trail. ’s Avonds niet gelopen met de Kop(s)lopers om te taperen.

De keelpijn bleek op 6 oktober een keelontsteking te zijn geworden. Slikken was uiterst pijnlijk en eten deed ik nauwelijks. Het was inmiddels vrijdag, een bezoek aan een huisarts had weinig zin op dat moment. Ik moest een besluit nemen: wel/niet afreizen naar Terschelling?

Iets waar je maandenlang voor hebt getraind en naar toe geleefd; dat laat je zomaar niet voorbij gaan. Het ging om commitment en vasthoudendheid, één van mijn kwaliteiten. Ik wilde mij niet laten ringeloren door een lullige keelontsteking en besloot te gaan!

Op 7 oktober ging in de ochtend mijn wekker om 5:30u. Opstaan, ontbijten, inpakken en wegwezen om de boot van 09:45 u te halen. Ontbijten was een crime, ik kreeg bijna geen hap door mijn keel. Inpakken was snel klaar omdat ik de avond tevoren alles al had klaargelegd. Trailschoenen, wegschoenen (je kon niet weten), shirt, short, tight, etc. de hele santekraam ging mee om op de traildag de juiste kledingkeuze te kunnen maken. Het zou die dag zo’n 13-15 graden worden met af en toe een buitje. De zaterdag echter gaf nog een heel ander beeld: continue regen en harde wind!

Om 7:00 u vertrokken om tegen 9:15 u in Harlingen te zijn. Dat lukte prima. Volgende horde: parkeren. Ik stond in een kleine file om op parkeerplaats P1 te parkeren. De afstand naar de boot leek nog aanzienlijk en ik besloot gebruik te maken van de pendelbus. Om 9:35 u had ik eindelijk mijn auto in een parkeervak maar moest nog wachten op de pendelbus (in de stromende regen en bij harde wind). Uiteindelijk kon ik net op tijd aan boord stappen van de boot en was ik onderweg naar Terschelling!

veerboot
Aan boord veel drukte (de boot zat vol) met oudere mensen die een weekendje/weekje naar Terschelling gingen en ook veel stellen (met natte stinkende honden) die op Terschelling lekker gingen uitwaaien. Overigens veel Friezen aan boord; ik herkende het taaltje uit duizenden. Aan boord kon ik plaatsnemen bij een Fries echtpaar (met stinkhond). Zij waren aanvankelijk wat stil maar uiteindelijk raakte ik met hen aan de praat en spraken wij over heel veel uiteenlopende onderwerpen. De 2 uur reistijd was eigenlijk al snel voorbij.

Aangekomen in West-Terschelling ging ik op zoek naar het appartementje aan de Dennenweg nr.3 en al snel ontdekte ik dat West eigenlijk best kleinschalig is. Gelukkig maar want ik zeulde met 2 zware tassen en was blij dat ik snel op de plaats van bestemming kwam.

appartement
Het appartementje bleek aangebouwd tegen een woonhuis (min of meer een verbouwde garage) maar bleek van alle gemakken voorzien. De eigenaren bleken een aardig echtpaar waarvan de man (Ab) mij snel wegwijs kon maken in het appartementje. Vervolgens snel op zoek naar een supermarkt om boodschappen te doen. Cold drinks, maaltijdsalade, lasagne (kant&klaar) kon ik afwisselen met Ibuprofen en keelpastilles. Van verder acclimatiseren en de omgeving verkennen kwam het verder niet. Ik had teveel last van mijn keel en twijfelde of ik er wel goed aan had gedaan om af te reizen. Maar ik bleef volharden in mijn einddoel: het uitlopen van de Trailrun Terschelling!

8 oktober 2017: Trailrun Terschelling

Het was zover, vandaag ging het gebeuren! Na een nacht met weinig slaap at ik ’s ochtends mijn ontbijt met lange tanden. Wat deed dat slikken toch vreselijk pijn! Alsof je een zee-egel probeerde door te slikken.

Ik keek naar het weerbericht: 13-15 graden met nauwelijks regen. Buiten waaide het nog niet of nauwelijks. Ik besloot om een korte broek aan te doen met een shirt. Voor de zekerheid droeg ik een thermohemd onder het shirt omdat harde wind voor een lagere gevoelstemperatuur kon zorgen. Je wist immers niet hoe de situatie later op de dag op het strand zou zijn. De temperatuur leek mij te hoog voor het dragen van een trainingsjack. Dit bleek achteraf een perfecte keuze.

Het was wel fris om koud in een shirtje naar de startplaats te lopen (bij het zwembad in West). Het was zo’n 10 minuten lopen. Achter een hotel was de startplaats waar om 9:30 u verschillende kraampjes werden opgebouwd. Ik voelde mijn keel wat minder en kreeg inmiddels de eerste kriebels voor de Trailrun. Ik bleef binnen in het hotel staan om het niet te koud te krijgen. Inmiddels druppelden de lopers binnen en werd het wat drukker. Geen massa zoals bij eerdere evenementen maar een kleine groep van zo’n 75 lopers met enige aanhang om support te geven. Ineens ontdekte ik Bertus van Elburg met Barbara Kleinjan-Bruggeman tussen het publiek; zij liepen ’s middags de 25km en waren speciaal gekomen om mij uit te zwaaien! Wij wisselden nog even wat wetenswaardigheden uit en we lieten een groepsfotootje maken.

groepsfoto
Toen was het tijd om mij te gaan richten op mijn grote loop van dit seizoen! Ik hoopte dat mijn keel zich redelijk hield en dat ik het de 50km kon volhouden. Stel toch eens dat je moest uitstappen, kon iemand je dan bereiken? Kwam er snel hulp? Etc. Twijfels, twijfels, twijfels. Ik zette ze allemaal aan de kant; ik ging de Trailrun Terschelling uitlopen! Met zo’n 6:30 min/km en wat verval dacht ik het in zo’n 6 uur te kunnen redden. In ieder geval binnen de limiet van 7 uur.

start
Het was 10:00u en het startschot klonk! De kleine groep lopers vertrok en ik ging mee… Vanaf het terrein ging het al snel de natuur in en wij liepen over een aantal bospaden en heuvelige single track trails. De omgeving deed in eerste instantie sterk denken aan de omgeving van Nijverdal en Hellendoorn en voelde vertrouwd. Na een paar km werden de zandpaden meer rul en de struiken meer stug en stekelig. Hoogteverschillen namen toe en wij bevonden ons in het westelijk gebied achter de hoge zeeduinen. Het terrein werd moeilijker, de tracks werden steeds smaller, alsof iemand met een frees een smalle geul had gefreesd door de 20-30cm hoge struiken. Ik was blij dat ik hoge sokken droeg omdat ik anders zeker zou zijn van allerlei schrammen aan mijn schenen. Ook liepen wij af en toe langs een paar rietkragen waarvan ik wist dat de bladeren vlijmscherm konden zijn. De grond was daar erg drassig en modderig.

Terschelling

Na zo’n 12 km te hebben gelopen zag ik nog steeds af en toe de Brandaris. Het gaf mij een gevoel dat een en ander niet opschoot, we moesten immers nog helemaal naar de andere kant van het eiland! Na ca. 14 km volgde een eerste klimbeproeving; we moesten het Noordsvaarderduin over. Je waant je bijna in de bergen, zo hoog is dat duin! Hardlopen had daar geen zin, in het rulle zand deed je 1 stap naar omhoog en gleed je ½ stap terug. Ik had de kaart niet helemaal meer in mijn hoofd maar was blij dat wij eindelijk op het strand waren aangekomen. Ik zocht naar de beste plekjes om te lopen; te dicht bij het water was het zand te zacht en zoog het teveel aan je voeten. Te hoog op het strand was het te rul en gleed je steeds weg. Op sommige stukken leek het strand harder en liep het gemakkelijker. Een stevige wind blies van opzij en hielp niet echt mee aan het tempo. Voorzichtig volgde ik de dunne rij lopers. Het waren niet allemaal lopers op het strand (er waren ok wandelaars) en met routepaaltjes was het daar dun bezaaid, zo leek het. Ik wist dat ik na een aantal km’s weer door de duinen moest en keek goed of ik geen paaltjes miste.

22km

Na 18 km klommen we weer een duin over, dit keer een minder hoog exemplaar. Ploeteren om boven te komen, maar een zegen om af te dalen. Door de frisse wind leek mijn keel iets minder gevoelig en het drinken van koud water uit mijn Camelbak ging redelijk goed. Er volgde een redelijk snel stuk naar Oosterend, het keerpunt vanwaar wij weer terug gingen. Ik was vergeten waar het peilmoment halverwege was waaraan ook een tijdlimiet hing. Gevoelsmatig zat ik op 25 km nog ruim binnen die limiet. Achteraf lag die limiet op 4:30 u (33km) en was ik met zo’n 4u lopen ruim binnen de limiet.

duinen

Het keerpunt op 32km viel mij zwaar, ik moest een stuk wandelen. Probeerde aan te haken bij een stel lopers welke mij achterop waren gekomen. Eerder had ik al geprobeerd bij hen aan te haken maar dat lukte niet. Nu hadden zij bij de drinkpost wat meer rust genomen en kon ik bij hen aanhaken.

33km

Dit trok mij 6 km verder waarna wij opnieuw de duinen in gingen. Zwaar om opnieuw door het rulle zand te ploeteren maar het lukte mij om samen met de twee andere lopers achter de duinen te komen. Een paar km verderop wachtte ons een verrassing: over de lengte van een paar  honderd meter was het parcours ondergelopen! We moesten door het koude water banjeren en met soppende schoenen verder lopen.

door het water

40km

Op zo’n 42 km viel vervolgens mijn horloge uit, de accu was leeg. Vanaf hier wist ik niet meer waar ik mij op het parcours bevond en ook niet hoeveel tijd het nog was naar de finish. Nadat wij uiteindelijk weer op het strand waren gekomen moest ik lossen van het koppel met nog zo’n 6 km te gaan. Ik haalde nog een laatste loopster in die mij in een vroeg stadium voorbij was gelopen. Zij was kennelijk te snel gestart en zat inmiddels helemaal stuk (net als ik overigens).

duinen
Over de laatste 8 km heb ik ruim 1:20 u gedaan met veel wandelen en af en toe nog een stukkie hardlopen. Bij elke controlepost vroeg ik naar het aantal nog te lopen km’s. Ik weet dat 6 u niet meer haalbaar is en ga voor finishen binnen de limiet. Het ging erom spannen. “nog 4 km”, ”nog 2 km” en uiteindelijk “minder dan 1 km” maar nog steeds zag ik die verrekte finish niet. Rennen en niet wandelen nu! En verdomd, daar was een herkenningspunt, een vaandel wat ik bij de start had gezien. Nu nog een stukje klinkerweg en jawel: IK WAS BINNEN!

strand
Met een tijd van 6:52:29u was ik binnen de limiet gefinisht en als voorlaatste loper. Met 900 inschrijvingen op de 3 afstanden gingen uiteindelijk 689 lopers van start. Daarvan liepen zo’n 75-80 lopers de 50k waarvan er 72 zijn gefinisht binnen de limiet. Ik was heel erg tevreden.

tevreden gefinisht

Ik feliciteerde de laatste loper, at snel een stukje taart en ging dan door naar het appartement om te douchen en in te pakken. De terugreis volgde per ‘hii-tech Koegelwieck’ waarmee ik in 45 min weer in Harlingen stond. Onderweg, met inmiddels weer stijgende keelpijn, 2x een McD aangedaan om een grote milkshake te halen en nog iets aan voedsel binnen te krijgen. Kapot maar voldaan kwam ik om 22:30u thuis en ging ik slapen.

Op maandag 9 oktober werd bij mij vastgesteld dat ik een infectie met strepto-coccen had opgelopen waaraan ik mijn keelontsteking te wijten had. Toen werd mij ook duidelijk dat ik bij de Trailrun Terschelling wel erg diep was gegaan. Ik had het de hele dag koud en voelde de terugslag. Ik moest echt weer even op krachten komen. Dit alles zette mij weer even met beide benen op de grond. Een 50km trailrun is zwaar en vormt voor mij de bovengrens van hetgeen ik als afstand kan maar ook zou willen lopen. Ik heb mijn grenzen verlegd en daar ben ik heel erg trots op. Al met al een prachtig hoogtepunt in een sportief loopseizoen!

De Berlijn Marathon

Afgelopen weekend waren er twee Kopslopers in Berlijn te vinden, namelijk Jacqueline en Elsa. Op zaterdag liepen ze elkaar al toevallig tegen het lijf en ’s avonds werd er een goed bord pasta weggewerkt, waarbij er wat afgesproken werd voor de volgende morgen: de Berlijn Marathon.

Jacqueline en Elsa in Berlijn
Beide dames treffen elkaar op de racedag voor de Reichstag, waarna ze samen het start-/finishgebied in gaan. De kleding wordt afgegeven en een laatste toiletbezoekje gebeurt ergens in de Berlijnse bushbush, want de rijen bij de Dixi’s zijn ongelooflijk lang.
Beide starten in startvak G (3:50-4:15), ingedeeld op basis van eerdere marathontijden. Voor Jacqueline is de te kloppen tijd 4:00:49 (Rotterdam 2016) en voor Elsa 3:56:32 (Berlijn 2014). Toch hebben ze allebei het doel iets scherper gesteld: Jacqueline wil graag onder de magische 4 uur duiken en Elsa probeert onder de 3:50 te komen.
De start is deze keer in 3 startwaves. Vak F en G zitten in de tweede startwave en starten om 9:35, 20 minuten na de toplopers. Het voordeel van deze wave is dat iedereen al eens een marathon heeft gelopen, want de debutanten zijn in de derde startwave geplaatst, die pas om 10 uur zal starten.
Terwijl op grote schermen te zien is hoe de toppers het 5-kilometerpunt al passeren, loopt de massa naar voren. Muziek zorgt voor een uitbundige sfeer en na een kwartiertje gaan ook Jacqueline en Elsa over de startstreep.
De eerste kilometer gaan ze nog gelijk op in een tijd van 5:29. Dan bedenkt Jacqueline dat dit voor haar iets te hard is en ze neemt heel verstandig wat gas terug. Elsa gaat op dit tempo door, want het klopt mooi met haar plannen.
Elsa gaat aardig op hetzelfde tempo door, al krijgt ze tussen 5 en 10 kilometer last van de drukte op het parcours. De straten worden wat smaller en dat is gelijk te merken. Na 10 kilometer ligt ze dan ook een minuutje achter op haar schema.
Toch weet ze dit weer aardig goed te maken. Halverwege komt ze door in 1:56:15.

Elsa bij 32 km
Ondertussen gaat het bij Jacqueline na de eerste 10 kilometer wat minder lekker. Een week van tevoren kwam ze erachter dat haar schoenen eigenlijk al versleten zijn en ze liepen niet meer lekker. Zodoende heeft ze voor andere schoenen gekozen, maar dat blijkt geen goede keuze te zijn. Elke stap dreunt door in haar benen. Halverwege komt ze door in 2:01:25.

Elsa was van plan om na 25 kilometer wat te gaan versnellen en dit lukt ook. Terwijl ze geniet van de bandjes en het publiek wordt het tempo langzaam wat opgevoerd en als ze de Gedächtniskirche ziet, weet ze dat ze op 35 kilometer zit en mag de rem er helemaal af. Er is nu ook wat meer ruimte op het parcours en het tempo loopt op naar 5:15/km.
Bij 40 kilometer ziet ze dat ze nog maar iets meer dan 11 minuten heeft om de finishlijn onder de 3:50 te kunnen passeren. Dat betekent een tempo van 5:00/km. Ze spot haar supporters nog voor een vierde keer voordat ze onder de Brandenburger Tor doorgaat en op de finish afgaat. Met een mooie eindsprint weet ze een knappe tijd van 3:49:33 neer te zetten.

Elsa met medaille

Jacqueline heeft zere benen gekregen van de schoenen en als ze masseurs langs het parcours ziet staan rond het 30-kilometerpunt hoeft ze niet lang na te denken: even een massage om verder te kunnen. Dit helpt goed en ze doet het rond de 35 kilometer nog een keer. Zo kan ook zij weer verder. Als ze de Brandenburger Tor ziet, denkt ze dat daar de finish al is en ze zet nog even aan… om er vervolgens achter te komen dat ze nog ietsje verder moet. Nog maar een eindsprintje dan. Haar eindtijd is uiteindelijk 4:15:10. Niet waar ze voor was gekomen, maar met alle avonturen onderweg toch zeker geen gekke tijd.

Elsa staat haar al op te wachten bij de kledingafgifte en heeft na haar finish op de app gezien dat het niet is gegaan zoals de bedoeling was. Er wordt nog even nagepraat, voordat beide dames hun meegereisde echtgenoten weer opzoeken.

Bridge to Bridge en Singelloop

Bridge to Bridge Arnhem

Zondag 10 september werd de app-oproep van Dominique ingevuld door 5 Kopslopers die naar Arnhem togen om de 10 Engelse Mijlen (16,2 km) te gaan lopen. Gesponsord door de werkgever van Dominique (bouwbedrijf van Wijnen) werden we vreselijk in de watten gelegd. VIP-parkeergelegenheid, koffie, fruit, krentenbollen, VIP-hostesses, bigband muziek, te veel om op te noemen.

Dan de Bridge to Bridge-loop zelf. Weggeschoten door de sponsordirecteur trok de stoet van bijna 1000 lopers de beroemde John Frost-brug over om via de prachtige uiterwaarden van de zuidoever van de Rijn de meters vol te maken. Lekker zonnig en met een aantrekkende wind. Jan Jaap kon Dominique de eerste 5 kilometer bijhouden, maar moest haar laten gaan omdat ze een zeer constante koers van 4:50/km liep en bleef lopen. Wind voor of wind tegen, het maakte niet uit. Eindigend in een prachtige netto eindtijd van 1:17:26.
Jan Jaap liep een PR op zijn tussentijd over de 10 km en zette dat door naar een tijd van 1:20:34.
Marjolein liep met Peter de eerste 5 km keurig samen. Met de wind tegen ging zij er van tussen en bleef het van Wijnen shirt in zicht maar onbereikbaar. Haar eindsprint over alweer de Frost-brug leidde tot een prachtige 1:26:30.
Peter liep een keurige koers, met een vlak tijdschema tot 1:27:33. Hiermee was hij heel tevreden. Ook Henriëtte was zeer content met haar 1:31:49. Nadat ze de RunBikeRun nog had afgezegd wegens een onwillige kuit was dit natuurlijk erg voldoenend.
Na afloop werd wederom een VIP-behandeling en -verzorging op de lopers losgelaten, zodat we gerust de thuisreis konden aanvangen. Alle deelnemers, vrijwilligers en sponsoren dank voor de prachtige dag.

Singelloop Enschede

Terwijl het groepje Van Wijnen-lopers in Arnhem bezig was, werd er in Enschede de 20ste editie van de Singelloop gehouden. Albert kon hier helaas niet aan meedoen vanwege een blessure die hij tijdens de testloop had opgelopen.
Hoewel de Singelloop vrij massaal is, is de sfeer in het Volkspark goed. Het is een mooie loop om te doen en het niveau van de lopers loopt erg uiteen.
Jeroen ging er gelijk als een haas vandoor, wat hij vol kon houden en dit resulteerde in een prachtige eindtijd.
Jacqueline wilde niet op haar maximum lopen vanwege de marathon van Berlijn, waar ze voor traint. Ze moest wel haar plekje zoeken in de drukte op het parcours, maar ze liep met twee bekenden mee en heeft lekker ontspannen toch een goed tempo kunnen houden.
Peter Muntel liep ook goed. Na afloop had hij wel wat spierpijn, maar hij is weer helemaal hersteld. Ook Saskia liep in Enschede een mooie tijd.

Jacqueline bij de Singelloop

Bovenstaande foto is van Coen Schilderman. In de fotomap vind je een aantal foto’s van de Bridge to Bridge loop van Jan Jaap.
Hieronder de uitslagen van beide loopjes op een rij:

Bridge to Bridge 10 EM
Dominique 1:17:26
Jan Jaap 1:20:34
Marjolein 1:26:30
Peter vd. P. 1:27:33
Henriëtte 1:31:49
Singelloop 5 EM 
Jeroen 37:35
Jacqueline 39:50
Peter M. 44:42
Saskia 56:57

De Run Bike Run Borne 2017

Afgelopen zaterdag tijdens de Melbuul’ndagen was het weer tijd voor één van de leukste sportevenementen van Borne: de Run Bike Run.
Verschillende Kopslopers hadden zich hiervoor ingeschreven. Niels deed zelfs met zijn hele familie mee aan de individuele wedstrijd!
De andere Kopslopers waren bij de teams te vinden en ook langs het parcours stonden erg veel Kopslopers om hun loopmaatjes aan te moedigen.

Niels zag er een beetje tegenop, omdat hij niet zo goed had getraind. Toch liep hij soepel.
Peter van der P. en Marjolein liepen het eerste deel van de eerste ronde gelijk op, net achter Peter M. en met Alice in hun kielzog, die voortvarend begon, maar het later toch wat moeilijker kreeg.

Emmy had zich niet ingeschreven, maar viel op het laatste moment in voor haar man, die al een paar dagen ziek was en dus niet kon deelnemen. Gelukkig had ze in haar vakantie nog een duurloopje gedaan. Hoewel ze met veel plezier liep, kreeg ze het in het tweede loopgedeelte wel zwaar.
Peter de Z. ging deze keer niet op de fiets, want zijn vrouw Martha, die zou lopen, is geblesseerd. Hun zoon Martijn klom voor de verandering op de fiets en dat leverde een mooi resultaat op.

Jacqueline en Dominique gingen ook lekker. Jacqueline kwam enkele weken geleden ineens zonder fietser te zitten, maar daar vond ze een erg goede vervanger voor, die in 42 minuten de fietsronde aflegde. Zo kon ze mooi vlot de tweede ronde in en ze liep vrolijk naar een 6e plek bij de gemengde teams in een tijd van 1:39:42.

Na het fietsonderdeel waren alle kaarten opnieuw geschud, waardoor er weer verrassende uitslagen te vinden waren. Zo kwamen twee van onze Peters tegelijk over de finish.

Alle foto’s staan in de fotomap en de uitslagen staan hieronder:

Loop 1 Loop 2 Totaal
Individueel
Niels 32:03 24:23 1:48:05
Teams
Jacqueline 31:45 24:14 1:39:43
Dominique 28:49 22:38 1:43:45
Peter de Z. 29:38 22:38 1:45:09
Emmy 33:09 27:09 1:49:26
Peter M. 34:43 26:47 1:51:55
Peter vd. P. 33:51 26:10 1:51:55
Marjolein 33:45 26:08 1:52:19
Alice 37:41 29:22 2:04:02

De Nunspeetse Heideloop en de Losserloop

De Nunspeetse Heideloop

Afgelopen zaterdag togen Jacqueline en Elsa samen naar Nunspeet, voor de Nunspeetse Heideloop. Elsa had dit kleinschalige loopje al een paar keer eerder gedaan en had zich ingeschreven voor de 15 kilometer, terwijl Jacqueline hier voor het eerst liep en de 10 kilometer had gekozen.
Beide afstanden startten tegelijk. Met een kort hellinkje kwamen de lopers op de heide terecht, waar ze over smalle sporen over het zand liepen. Jacqueline zat vlak achter Elsa en probeerde dit zo lang mogelijk vast te houden. Het zonnetje kwam door en het lint gekleurde lopers werd over de paarse heide uitgerekt: wat een mooi gezicht!
Na 5 kilometer stond er een waterpost en dat was ook gelijk de splitsing. Jacqueline zat nog steeds achter Elsa. Het lopen ging bij beiden goed.
Terwijl Jacqueline over de heide aan de terugweg bezig was, maakte Elsa nog een lus door het bos, waar flinke plassen op de paden stonden van een regenbui vlak daarvoor. De kilometertijden zakten iets in, maar het ging nog steeds goed.
Jacqueline finishte in een mooie tijd van 50:56 als derde dame. Elsa werd ingehaald door een bekende, waarbij ze mooi een stukje aan kon haken. Deze man ontpopte zich als een ware haas en samen snelden ze over de smalle sporen over de heuvelachtige hei.

Ook Elsa kwam als derde dame binnen, tweede in de categorie tot 55 jaar met als tijd 1:15:23. Er werd nog flink nagepraat tot aan de prijsuitreiking. Daarna genoten deze Kopslopers van een welverdiend gebakje.medailledames

De Losserloop

Op zondag verscheen Jacqueline alweer aan de start van de Losserloop en ook Jeroen ging hier van start. Beiden gingen voor de halve marathon, die bestond uit vier rondes.
Bij Jeroen ging het niet zo lekker. Hij kreeg last van zijn schouder en besloot uit te stappen, maar niet nadat hij nog één ronde volle bak had gelopen. Dat gaf tenminste nog een beetje voldoening.
Jacqueline had als doel om stevig op tempo te lopen en ze kwam helemaal in haar ritme terecht. Met de Nunspeetse Heideloop nog in de benen had ze hier sowieso geen PR verwacht, maar de verrassing was groot toen ze bij de prijsuitreiking als 4e dame mocht aantreden met haar tijd van 1:51:04. Het leverde een mooie waardebon op. Een prima weekend voor Jacqueline dus!

Jacqueline 4e

Morgen wordt de Run Bike Run gehouden in Borne. We hebben gezien dat er weer aardig wat Kopslopers ingeschreven staan. Veel succes allemaal!

De Trail des Fantômes

Een aantal Kopslopers reisde op zaterdag 12 augustus af naar de Ardennen, om deel te nemen aan de Trail des Fantômes op zondag 13 augustus.
Dominique, Jan Jaap en Elsa hadden met een groep een huisje gereserveerd vlakbij de start. Ook Stefan had een overnachtingsplek in de buurt geregeld. Alle 4 gingen ze voor de trail van 33 km, die om 10 uur van start ging.

groepje
De eerste kilometers gingen omhoog. Van een asfaltweg die goed te doen was, werd het steeds steiler en de meeste mensen gingen hier dan ook wandelen.
Het groepje Kopslopers werd hier al direct uit elkaar getrokken, omdat ieder zijn eigen tempo ging lopen. Na deze eerste klim volgde een mooie afdaling over een breed pad met stenen, waarna de smalle paadjes aan de beurt kwamen. Hier en daar lag er een boomstam over het pad en een stukje later moest er over wat rotsachtig terrein geklommen worden. De omgeving zorgde voor veel afwisseling.

Stefan
Vlak voor de eerste post op 14 kilometer zaten er nog twee venijnige klimmen in de route. Het aanvullen van eten en drinken was dan ook geen overbodige luxe en ook de rust was zeer welkom.
Stefan besloot om hier uit te stappen. Hij had ’s nachts overgegeven, maar was toch gestart. De andere drie waren de post al voorbij, liepen inmiddels een stuk uit elkaar en kwamen elkaar ook niet meer tegen.
Na de post moest er met een ketting tegen de rotsen op geklauterd worden, waarna een mooi uitzicht volgde.

ketting
Ongeveer halverwege stonden de lopers weer beneden bij het riviertje de Ourthe, die doorwaad moest worden om aan de overkant te komen. Het water was verfrissend.

Ourthe
Zo volgden er allerlei paden. De paadjes langs de Ourthe waren technisch te noemen: veel boomwortels en gladde stenen met zo hier en daar een boomstam of tak, waar men overheen of onderdoor moest.
Het zonnetje was er inmiddels bij gekomen en het werd warm. De beklimmingen waren steil, maar bovenaan wachtte vaak een prachtig uitzicht.
De tweede en laatste post stond op 28 kilometer. Daarna kwam er nog één lange, zware klim: de Muur van Mabôge. Deze was niet hardlopend te doen, maar de Kopslopers wisten alle 3 dat het hierna makkelijker zou worden: de laatste 4 kilometer gingen vrijwel alleen nog maar omlaag.
Zo’n 2 kilometer voor de finish was de speaker al te horen en het geluid zwol steeds meer aan. Nog een steile afdaling over hele smalle paadjes, die zigzaggend over de helling liepen. Beneden wachtte de laatste rivieroversteek, waar zich heel wat publiek verzameld had. Het koele water zorgde bij menigeen nog voor wat krampverschijnselen, wat niet zo vreemd was na zo’n tocht.
Dominique kwam als eerste over de finish in een tijd van 4 uur en 46 minuten. Ze had al een droog shirt aangetrokken toen Elsa arriveerde: 5 uur en bijna 7 minuten, een minuutje sneller dan vorig jaar. Terwijl Elsa snel naar het huisje ging om ook wat droogs aan te trekken, kwam Jan Jaap binnen. Hij was kapot, maar had het toch mooi gedaan in 5 uur en 27 minuten.
In het zonnetje werd er gewacht op de andere lopers. Een collega van Elsa liep haar eerste 33 km in 5:48 en een loopmaatje uit Nijverdal volbracht de 48 km in 8 uur 17.
Iedereen vond het zwaar, maar wel ontzettend mooi. De voldoening was dan ook erg groot. Nadat de laatste twee in 7:08 werden binnengehaald, kon iedereen uit het huisje zich opfrissen en werd er gezamenlijk gegeten in het plaatsje La-Roche-en-Ardenne.

De ontknoping van de Zomeravondcup

Afgelopen dinsdag werd de laatste Zomeravondcup gehouden. Jeroen was op vakantie, maar Henriëtte was er wel als supporter. In principe waren de kaarten al geschud en als er niks geks zou gebeuren, zou Dominique eerste worden en Elsa tweede.
De start was zo mogelijk nog sneller dan de eerste twee keren. Een flinke groep heren trok gelijk het tempo omhoog. Dominique liep achterin deze groep mee, maar bij Elsa viel er toch al wel een gat.
Dat gat bleef de hele wedstrijd en werd alleen maar groter. Dominique wilde een poging doen om onder de 46 minuten te komen. Elsa liep de eerste ronde goed, maar zakte de tweede ronde per kilometer steeds een paar seconden in.

Elsa onderweg

Dominique wist haar snelheid goed vast te houden en finishte in een prachtige tijd van 45:15 als eerste dame! Een verbetering van haar PR met meer dan een minuut!
Elsa liep de wedstrijd goed uit, maar kon niet tippen aan haar eerder gelopen tijden. Ze finishte als tweede dame in 47:56.
Na afloop was er de prijsuitreiking, want dit was de laatste wedstrijd van de serie. De twee beste tijden tellen hier mee voor het klassement. Aangezien de klassering steeds hetzelfde was, was het geen verrassing dat Elsa tweede werd en Dominique eerste. De derde deed deze keer niet mee en was dus ook niet aanwezig.

prijsuitreiking

Na afloop werd er nog een gezellige verloting op startnummer gehouden, waardoor de dames allebei nog een extra prijsje mee naar huis kregen. Het was weer een geslaagde Zomeravondcup.

De eerste VechtdalTrail en enkele uitslagen

Een aantal Kopslopers heeft afgelopen weekend meegedaan aan de allereerste editie van de Vechtdaltrail. Van tevoren zijn er al wat verkenningstochten meegelopen, waardoor het terrein niet helemaal onbekend was.

Kopslopers
Om half 10 startte de eerste groep, die 44 kilometer zou gaan lopen. Hierin zaten Stefan en Elsa. Beiden hadden als doel om de trail lekker uit te lopen. Snelheid is bij trails niet belangrijk, al kan het wel leuk zijn om vlot door te lopen. Elsa liep steeds een stukje achter Stefan en bij elke post kwamen ze elkaar weer tegen.

start 44 km
Een kwartiertje na hen gingen Jan Jaap, Dominique en Peter de Z. van start op hun 28 kilometer en ook bij hen stond het genieten op de eerste plaats.
Het eerste deel van de route ging gelijk op over zandwegen, mooie bospaadjes en smalle sporen door het gras.
Na 15 kilometer splitste de route, maar een eindje verder kwamen ze weer bij elkaar. In de route van de 28 kilometer was één zandverstuiving te vinden, bij de 44 kregen ze er twee voor de kiezen. Omdat het de hele week droog was geweest, was het zand mul, maar de toplaag was (net als de lopers) natgeregend, waardoor het zand onder de schoenzolen bleef plakken en zorgde voor extra zware schoenen.
De drie lopers van de 28 kilometer hebben alle drie lekker gelopen. Dominique werd zelfs derde bij de dames, al hing daar geen prijs aan.
Elsa had het idee dat het in het begin wat te hard ging. Ze liep met een loopmaatje mee, maar hoe verder ze kwam, hoe beter het ging. Genoten werd er sowieso en onderweg werden natuurlijk de nodige foto’s gemaakt.

Em_genietn
Toen het loopmaatje last van zijn kuiten kreeg bij 33 km, is ze alleen verder gegaan en ze kon het laatste stuk net zo hard doorlopen als in het begin.
Stefan liep ook lekker en had het prima naar zijn zin. Ergens rond de 40 kilometer volgde hij per ongeluk de lintjes van de heenweg weer, waardoor hij een iets andere route liep dan de bedoeling was. Gelukkig scheelde het maar 200 meter.
Uiteindelijk hebben alle Kopslopers ervan genoten en dat was precies de bedoeling. De VechtdalTrail is een mooi, nieuw evenement en zal hopelijk volgend jaar een vervolg krijgen.

In de weken ervoor is er door verschillende Kopslopers ook aan een aantal wedstrijden meegedaan. Zo verbeterde Jan Jaap zijn PR op de 10 km bij de CityRun in Hengelo met maar liefst 3 minuten!
Vorige week dinsdag was de tweede editie van de Zomeravondcup, waarbij Dominique opnieuw de leiding bij de dames nam. Elsa kwam daar een halve minuut tekort voor en Jeroen kon nét niet binnen de 50 minuten finishen. Nog één Zomeravondcup te gaan!
Afgelopen zondag liep Jeroen alweer in Reutum bij de Dom Verdanloop de halve marathon. Hier kon hij met 1:49:53 net onder de 1:50 duiken en daar is hij erg blij mee.

Hieronder de uitslagen van de loopjes van de afgelopen tijd:

FBK CityRun Hengelo 9-6-2017
Dubbele Mijl (3,2 km)
Dominique 12:44
10 kilometer
Jan Jaap 46:16
Raymond 47:29
Jeroen 47:47
Peter M. 50:23
Zomeravondcup 2 20-6-2017
10 kilometer
Dominique 46:46  1e V
Elsa 47:25  2e V
Jeroen 50:02
VechtdalTrail 24-6-2017
28 kilometer
Dominique 2:44:18  3e V
Jan Jaap 2:48:21
Peter de Z. 2:49:23
44 kilometer
Elsa 4:50:23
Stefan 4:59:11

De eerste Zomeravondcup 2017

Afgelopen dinsdag werd de eerste van een serie van 3 wedstrijden gelopen: De Zomeravondcup in Albergen. Dominique was één van de Kopslopers die hieraan meedeed:

Elsa heeft mij enthousiast gemaakt om mee te doen aan de Zomeravondcup in Albergen. Een mooi, kleinschalig loopevenement waarbij je mee kunt doen aan het klassement door minimaal 2 van de 3 wedstrijden van 5 of 10 kilometer te volbrengen.
Dinsdag 6 juni stond de eerste wedstrijd op het programma. Samen met Jeroen en Henriëtte ben ik naar Albergen gereden. De start was bij ’t Vossenveen, een centrum voor kunst, cultuur & ambacht bij het Almelo-Nordhornkanaal.
De dag beloofde niet veel goeds; enkele harde regenbuien en veel wind. Onderweg en zelfs 5 minuten voor de start van de wedstrijd regende het erg hard. Elsa was met de fiets gekomen en was al natgeregend voordat de wedstrijd begon.
Ik had me nergens op ingesteld. Een weekend achter de rug met veel trailkilometers (21 en 23) en een aanhoudende verkoudheid waren niet de beste voorbereiding en omstandigheden om te lopen.
Vijf minuten voor de start werd iedereen verzocht om naar buiten te gaan, ondanks de regen. Ja, dat betekent dus dat wij niet hadden ingelopen… De start lag 400 meter verwijderd van de locatie onder een mooie regenboog en dit was onze warming up. De 5 en 10 kilometer zouden tegelijk starten.
Elsa en ik zijn vlak voor de start iets naar voren gegaan in de hoop iets sneller van start te kunnen gaan op het zanderige, natte weggetje. Vrij onverwachts klonk het startschot (het was inmiddels droog). Elsa liep naast mij en ging best hard van start. Ik wilde me niet laten kennen en ben maar gevolgd.
Na 1 kilometer kon ik een kleine voorsprong opbouwen en had een mannelijke deelnemer als richtpunt voor mij lopen. Deze man heb ik gedurende de hele wedstijd op 50 meter voor mij kunnen houden. Doordat het parcours uit twee rondes bestond, parallel langs het kanaal, kon je de rest van de lopers goed zien. In de eerste ronde zag ik Jeroen en Henriëtte net na het keerpunt aan de andere zijde lopen. Elsa liep vlak achter mij.
Het parcours was niet erg uitdagend, met veel zand en modder. Verder meende ik ook nog wat hoogteverschillen waar te nemen. Na de eerste ronde viel het lopersveld helemaal uiteen, doordat de lopers van de 5 kilometer klaar waren. Ook zag ik één of twee dames afslaan richting finish. Dit kon best wel eens betekenen dat ik de eerste dame op dat moment was… De man die ik als richtpunt had liep gelukkig wel de 10 kilometer.
In de tweede ronde kon ik het tempo mooi vasthouden, ondanks dat ik meer last kreeg van mijn verkoudheid. Elsa, Jeroen en Henriëtte waren nog steeds zichtbaar vanaf de overzijde van het kanaal.
Uiteindelijk ben ik gefinisht als 1e dame met een tijd van 46.35 min, waarmee ik 10 seconden van mijn PR af heb gehaald. Elsa volgde al snel met 47.52 minuten, waarmee zij dik tevreden was.
Ook Jeroen (50.36 min) en Henriëtte (56.15 min) hebben een mooie tijd gelopen. Het was een snel deelnemersveld: alle lopers waren binnen het uur binnen. Op naar de volgende wedstrijd op 20 juni!

Jeroen

 

HenriëtteVoor wie nog mee wil doen met de competitie: dat kan nog steeds. Het klassement gaat over de twee snelst gelopen tijden. Een losse wedstrijd lopen kan natuurlijk ook.
Hieronder vind je de uitslagen op een rijtje:

10 kilometer
Dominique 46:35  1e V /9
Elsa 47:52  2e V /9
Jeroen 50:36
Henriëtte 56:15  1e V50 /1
« Older Entries