Monthly Archives: oktober 2017

Landgoed Twente Marathon: verslag van Saskia

Nadat ik in oktober 2016 voor de vierde keer had meegedaan met de Landgoed Twente Marathon en er na afloop een heel gezellig feestje aan de gang was, besloot ik samen met de andere drie loopmaatjes dat wij in 2017 zeker opnieuw gingen deelnemen aan de 10e editie. Dan zouden we een chauffeur regelen, zodat we als lopers na afloop allemaal een drankje konden nuttigen.

Nadat ik in de kerstvakantie tijdens de wintersport mijn kuitspier scheurde, kwam het hardlopen tijdelijk op een laag pitje. Ik moest na herstel weer in de opbouw naar het niveau waar ik gebleven was. Doordat ik meestal alleen liep en vaak alleen maar duurloop deed, kwam ik niet vooruit. En ja, ik moest natuurlijk wel in oktober klaar zijn voor de LTM. In juni 2017 sloot ik mij aan bij de Kopslopers. Dat bleek een goede keus; leuke, enthousiaste en serieuze lopers en prima trainingen. Langzaamaan ging ik, na wat kleine pijntjes van het trainen, dan toch vooruit en ondanks dat ik andere jaren meer kilometers in de benen had, had ik er nu toch goed vertrouwen in, dat ik de loop gemakkelijk zou volhouden.

De laatste week voor dé ‘wedstrijd’ sprak ik met een van mijn maatjes af om in Twickel te gaan lopen en de Umfassungsweg erbij te pakken. Mooi parcours, ook met wat hoogteverschilletjes en ongelijk terrein, net zoals we zouden tegenkomen in de Lutte. Na die training kreeg ik steeds meer last van mijn enkel. Onder het lopen had ik dit niet zo gemerkt, maar blijkbaar heb ik toch kort en snel mijn enkel verzwikt. De volgende ochtend kon ik mijn voet niet meer belasten! Met koelen en het been hooghouden kwam ik de dag door. Maandags naar de fysiotherapie, die de enkel van tape voorzag. Ik zou vrijdags nog eens terugkomen om te zien of deelname aan de LTM op zaterdag zou lukken en nieuwe tape te krijgen… Je denkt dan bij jezelf… nu heb ik mooie vooruitgang geboekt met trainen en ben ik klaar voor deze prachtige loop en nu dit… Wat nu? De hele groep verheugde zich op de loop, het zou prachtig loopweer worden. Eén loper had in juni afgehaakt en daar hadden we met veel geluk een vervanger voor kunnen regelen. Stel dat ik 1 week van tevoren ook af zou zeggen?! In zo’n korte tijd goede vervanging regelen was geen optie meer.
Dus op hoop van zegen begon ik met de enkelblessure dan toch aan deze loop.
Immers met de afwisseling, die je als duo hebt, met het fietsen tussendoor en de stops, waar je getrakteerd wordt op lekkere (streek)hapjes, een drankje en even op adem kunt komen onder het genot van wat muziek, is deze loop makkelijker vol te houden dan ruim 20 km achter elkaar doorlopen.


Om 8 uur waren we klaar om via Almelo naar de Lutte te rijden. In de auto was het een gekakel tot en met. Het leek wel een schoolreisje! Iedereen had er ontzettend veel zin in. 


Bij aankomst op de startlocatie was er gelijk al een gezellige sfeer. De locatie was prachtig gedecoreerd met pompoenen, zonnebloemen en kleurrijke afgedankte loopschoenen, die om de boomstammen zaten gedrapeerd. 

Mijn maatje ging het 1e stuk lopen en daar was ik achteraf blij om, want dat stuk ging door het Lutterzand. De ondergrond was hier en daar een beetje glad en drassig en ongelijk. Na de pompoensoep was ik aan de beurt. De opstart was wat pijnlijk, maar de ondergrond was grotendeels asfalt en ik liep de route redelijk vlotjes. Vervolgens weer op de fiets en na de curdcake bij de Wilmersberg en de whisky met Gingerale bij Villa Hulst en even genoten te hebben van de swingende blaasmuziek was het tijd voor mijn tweede etappe. 

Op gang komen was pijnlijker dan de eerste keer. Inmiddels waren er klimmetjes in de route gekomen, maar de prachtige omgeving zorgde ervoor dat ik pijn en wat extra inspanning snel weer vergat. Het tempo was wel minder hoog en we liepen als teams inmiddels al wat achteraan in de kleurrijke slinger door het afwisselende landschap. 


Na de Hakenberg kwam de stop met de pannenkoeken, wafeltjes met ijs en mijn lievelingsmuziek erbij van een Big Band uit Tubbergen. Voor de 3e keer moest ik nu weer hardlopen en dat was niet zo’n pretje. Gelukkig was de drukte van andere lopers en fietsers al afgenomen en konden mijn maatjes mij onderweg moed inspreken of aanbieden om het lopen tijdelijk over te nemen. Daar maakte ik op een gegeven moment dan toch maar even een keer gebruik van. Na het kaasje en een bodempje wijn opnieuw een aspirine ingenomen. 


De route ging hier wat meer door en langs weilanden. Het fietsen ging me ondertussen ook zwaarder vallen. Ik moest op de heuvels toch ook kracht op de pedalen uitoefenen om vooruit te komen! Toch kon ik me steeds weer herpakken vanwege de sfeer, de aardige vrijwilligers, de mooie natuur en het heerlijke weer. Vanaf het Gemeentehuis in Denekamp volgde het laatste deel. Daar kwam ik Kopsloper Paulien Veldhuis nog tegen met een maatje, die een erg rood hoofd had en zei.. het is prachtig, maar wel ver! De start hier was voor mij één van de zwaarste momenten. Het leek in het begin wel op snelwandelen in plaats van hardlopen. We genoten tussendoor nog wel lekker van de buffelmozzarella met tomaat en basilicum bij het Klöpjeshoes en de bezem-solexen kwamen ons al achterop! 


We hadden nog een korte tijd om naar de finish te komen en met het tempo, dat ik nu nog kon lopen zouden we niet op tijd aankomen, ..dachten we. Maar wonder boven wonder… als je de stal ruikt… de rode loper lag bij de finish nog uitgespreid voor ons klaar en met ons vieren zijn we al juichend de finish over gerend. Daar stond de organisatie ons op te wachten met een mini-glas Ootmarsums bokbier; heerlijk! We kwamen nèt niet als laatsten binnen. Wat een heerlijk gevoel het toch maar geflikt te hebben! Het feestje daarna, ter gelegenheid van de 10 e editie van LTM, met de knotsgoede band ENorm, en een aantal biertjes, verzachtte bij mij alle pijn!

Tja … en dan moet ik nu nog even ‘op de blaren zitten’ en goed herstellen. Het zal even duren voordat ik weer volop aan de trainingen mee kan doen en andere loopjes kan doen, maar mijn doel voor 2017 is behaald!

Welkom Isabel!

Op 8 oktober is Jeroen vader geworden van dochter Isabel! Op de training van afgelopen maandag deelde hij daarom beschuit met muisjes uit.
Dit betekent ook gelijk dat Henriëtte oma is geworden. Jeroen, Bente en Henriëtte: van harte gefeliciteerd met de kleine meid!

Trailrun Terschelling: verslag van Jan Jaap

Mijn verslag

Dit is het verslag van de Trailrun welke ik op zondag 8 oktober 2017 voor het eerst over een afstand van 50km heb afgelegd. Dit mag je een ultrarun noemen omdat de afstand in combinatie met het aantal hoogtemeters, afgelegd door rul zand, langs stekelige struiken en door een behoorlijke afstand ondergelopen gebied moest worden afgelegd. Een prachtig gebied op Terschelling waar in totaal 72 lopers over praktisch het gehele eiland werden geleid. Door duinen, over strand, van West-Terschelling naar Oosterend en weer terug.

de route

De voorbereiding

Op 7 maart 2017 besloot ik mij in te schrijven voor deze trail. Hierbij had ik nog een heel seizoen voor mij liggen om tot een goede voorbereiding te komen. Ik deed research op het internet en ontdekte een verslag van een trailvoorbereiding voor de 60km van Texel, geschreven door oud-bondscoach ultralange afstand Gerrit van Rotterdam. Daarin leerde ik om een eigen trainingsschema op te stellen.

Vervolgens plande ik een aantal leuke lopen binnen het schema, passend qua afstand op de te lopen km’s zoals b.v. de SallandTrail, de Stuwwaltrail en de Trail des Fantômes. Ze kregen zo een dubbelfunctie voor mij: lekker lopen en tegelijkertijd km’s maken voor Terschelling. Natuurlijk volgden tussentijds verschillende verschuivingen; zo werd de Stuwwaltrail in mei uitgesteld naar september vanwege grote hitte en had ik in de tweede helft van de trainingsperiode door privéomstandigheden minder tijd om voldoende km’s te maken volgens het schema.

Voor deze trail kocht ik nieuwe schoenen, de Salomon Speedcross 4. Deze schoen is speciaal gemaakt voor trailrunning; een verstevigde neus beschermt tegen stoten, de zool kent een speciaal profiel met optimale grip in losse ondergrond en de schoen is rondom water resistant. Achteraf ben ik iets minder tevreden over deze schoen. De pasvorm is vrij smal terwijl ik wat bredere voeten heb. De zool geeft weinig demping in vergelijking tot schoenen voor op de weg. Ik kreeg last van mijn achillespezen en moest in het begin erg wennen aan de nieuwe schoenen. Frequent afwisselen met de wegschoenen bood hier uitkomst. Uiteindelijk had ik deze schoenen nu eenmaal gekocht en ik besloot dan maar de voordelen grip, water resistentie en verstevigde neus te laten prevaleren boven de nadelen.

Hoe dan ook, ik voelde mij sterker worden en had steeds minder moeite met lange afstanden lopen in de natuur. Wel kreeg ik een aantal probleempjes in ‘het onderstel’. In mijn rechterheup ontstond langzamerhand een slijmbeursontsteking. Ik kreeg pijn in mijn rechterenkel en had last van mijn achillespezen. Een bezoek aan mijn fysio bracht aan het licht dat de pijn in mijn rechter enkel hoogstwaarschijnlijk niets te maken had met slijtage of een breuk. De lange duurloop van 17 september over 38km gaf mij voor het eerst het gevoel dat de Trailrun Terschelling beslist tot de mogelijkheden behoorde.

5 oktober 2017: een tegenslag

Ik ben de dag begonnen met keelpijn, dit leek een tegenslag te worden voor de Trailrun! De afgelopen 2 weken had ik al langer last van keelpijn maar dacht dat dit kwam door een virusje. Bovendien was ik er net vanaf. Dit keer kwam de keelpijn heviger terug dan ooit. Tijd voor actie dus: Ibuprofen, keelpastilles, thee met honing, alles uit de kast om op tijd klaar te zijn voor de trail. ’s Avonds niet gelopen met de Kop(s)lopers om te taperen.

De keelpijn bleek op 6 oktober een keelontsteking te zijn geworden. Slikken was uiterst pijnlijk en eten deed ik nauwelijks. Het was inmiddels vrijdag, een bezoek aan een huisarts had weinig zin op dat moment. Ik moest een besluit nemen: wel/niet afreizen naar Terschelling?

Iets waar je maandenlang voor hebt getraind en naar toe geleefd; dat laat je zomaar niet voorbij gaan. Het ging om commitment en vasthoudendheid, één van mijn kwaliteiten. Ik wilde mij niet laten ringeloren door een lullige keelontsteking en besloot te gaan!

Op 7 oktober ging in de ochtend mijn wekker om 5:30u. Opstaan, ontbijten, inpakken en wegwezen om de boot van 09:45 u te halen. Ontbijten was een crime, ik kreeg bijna geen hap door mijn keel. Inpakken was snel klaar omdat ik de avond tevoren alles al had klaargelegd. Trailschoenen, wegschoenen (je kon niet weten), shirt, short, tight, etc. de hele santekraam ging mee om op de traildag de juiste kledingkeuze te kunnen maken. Het zou die dag zo’n 13-15 graden worden met af en toe een buitje. De zaterdag echter gaf nog een heel ander beeld: continue regen en harde wind!

Om 7:00 u vertrokken om tegen 9:15 u in Harlingen te zijn. Dat lukte prima. Volgende horde: parkeren. Ik stond in een kleine file om op parkeerplaats P1 te parkeren. De afstand naar de boot leek nog aanzienlijk en ik besloot gebruik te maken van de pendelbus. Om 9:35 u had ik eindelijk mijn auto in een parkeervak maar moest nog wachten op de pendelbus (in de stromende regen en bij harde wind). Uiteindelijk kon ik net op tijd aan boord stappen van de boot en was ik onderweg naar Terschelling!

veerboot
Aan boord veel drukte (de boot zat vol) met oudere mensen die een weekendje/weekje naar Terschelling gingen en ook veel stellen (met natte stinkende honden) die op Terschelling lekker gingen uitwaaien. Overigens veel Friezen aan boord; ik herkende het taaltje uit duizenden. Aan boord kon ik plaatsnemen bij een Fries echtpaar (met stinkhond). Zij waren aanvankelijk wat stil maar uiteindelijk raakte ik met hen aan de praat en spraken wij over heel veel uiteenlopende onderwerpen. De 2 uur reistijd was eigenlijk al snel voorbij.

Aangekomen in West-Terschelling ging ik op zoek naar het appartementje aan de Dennenweg nr.3 en al snel ontdekte ik dat West eigenlijk best kleinschalig is. Gelukkig maar want ik zeulde met 2 zware tassen en was blij dat ik snel op de plaats van bestemming kwam.

appartement
Het appartementje bleek aangebouwd tegen een woonhuis (min of meer een verbouwde garage) maar bleek van alle gemakken voorzien. De eigenaren bleken een aardig echtpaar waarvan de man (Ab) mij snel wegwijs kon maken in het appartementje. Vervolgens snel op zoek naar een supermarkt om boodschappen te doen. Cold drinks, maaltijdsalade, lasagne (kant&klaar) kon ik afwisselen met Ibuprofen en keelpastilles. Van verder acclimatiseren en de omgeving verkennen kwam het verder niet. Ik had teveel last van mijn keel en twijfelde of ik er wel goed aan had gedaan om af te reizen. Maar ik bleef volharden in mijn einddoel: het uitlopen van de Trailrun Terschelling!

8 oktober 2017: Trailrun Terschelling

Het was zover, vandaag ging het gebeuren! Na een nacht met weinig slaap at ik ’s ochtends mijn ontbijt met lange tanden. Wat deed dat slikken toch vreselijk pijn! Alsof je een zee-egel probeerde door te slikken.

Ik keek naar het weerbericht: 13-15 graden met nauwelijks regen. Buiten waaide het nog niet of nauwelijks. Ik besloot om een korte broek aan te doen met een shirt. Voor de zekerheid droeg ik een thermohemd onder het shirt omdat harde wind voor een lagere gevoelstemperatuur kon zorgen. Je wist immers niet hoe de situatie later op de dag op het strand zou zijn. De temperatuur leek mij te hoog voor het dragen van een trainingsjack. Dit bleek achteraf een perfecte keuze.

Het was wel fris om koud in een shirtje naar de startplaats te lopen (bij het zwembad in West). Het was zo’n 10 minuten lopen. Achter een hotel was de startplaats waar om 9:30 u verschillende kraampjes werden opgebouwd. Ik voelde mijn keel wat minder en kreeg inmiddels de eerste kriebels voor de Trailrun. Ik bleef binnen in het hotel staan om het niet te koud te krijgen. Inmiddels druppelden de lopers binnen en werd het wat drukker. Geen massa zoals bij eerdere evenementen maar een kleine groep van zo’n 75 lopers met enige aanhang om support te geven. Ineens ontdekte ik Bertus van Elburg met Barbara Kleinjan-Bruggeman tussen het publiek; zij liepen ’s middags de 25km en waren speciaal gekomen om mij uit te zwaaien! Wij wisselden nog even wat wetenswaardigheden uit en we lieten een groepsfotootje maken.

groepsfoto
Toen was het tijd om mij te gaan richten op mijn grote loop van dit seizoen! Ik hoopte dat mijn keel zich redelijk hield en dat ik het de 50km kon volhouden. Stel toch eens dat je moest uitstappen, kon iemand je dan bereiken? Kwam er snel hulp? Etc. Twijfels, twijfels, twijfels. Ik zette ze allemaal aan de kant; ik ging de Trailrun Terschelling uitlopen! Met zo’n 6:30 min/km en wat verval dacht ik het in zo’n 6 uur te kunnen redden. In ieder geval binnen de limiet van 7 uur.

start
Het was 10:00u en het startschot klonk! De kleine groep lopers vertrok en ik ging mee… Vanaf het terrein ging het al snel de natuur in en wij liepen over een aantal bospaden en heuvelige single track trails. De omgeving deed in eerste instantie sterk denken aan de omgeving van Nijverdal en Hellendoorn en voelde vertrouwd. Na een paar km werden de zandpaden meer rul en de struiken meer stug en stekelig. Hoogteverschillen namen toe en wij bevonden ons in het westelijk gebied achter de hoge zeeduinen. Het terrein werd moeilijker, de tracks werden steeds smaller, alsof iemand met een frees een smalle geul had gefreesd door de 20-30cm hoge struiken. Ik was blij dat ik hoge sokken droeg omdat ik anders zeker zou zijn van allerlei schrammen aan mijn schenen. Ook liepen wij af en toe langs een paar rietkragen waarvan ik wist dat de bladeren vlijmscherm konden zijn. De grond was daar erg drassig en modderig.

Terschelling

Na zo’n 12 km te hebben gelopen zag ik nog steeds af en toe de Brandaris. Het gaf mij een gevoel dat een en ander niet opschoot, we moesten immers nog helemaal naar de andere kant van het eiland! Na ca. 14 km volgde een eerste klimbeproeving; we moesten het Noordsvaarderduin over. Je waant je bijna in de bergen, zo hoog is dat duin! Hardlopen had daar geen zin, in het rulle zand deed je 1 stap naar omhoog en gleed je ½ stap terug. Ik had de kaart niet helemaal meer in mijn hoofd maar was blij dat wij eindelijk op het strand waren aangekomen. Ik zocht naar de beste plekjes om te lopen; te dicht bij het water was het zand te zacht en zoog het teveel aan je voeten. Te hoog op het strand was het te rul en gleed je steeds weg. Op sommige stukken leek het strand harder en liep het gemakkelijker. Een stevige wind blies van opzij en hielp niet echt mee aan het tempo. Voorzichtig volgde ik de dunne rij lopers. Het waren niet allemaal lopers op het strand (er waren ok wandelaars) en met routepaaltjes was het daar dun bezaaid, zo leek het. Ik wist dat ik na een aantal km’s weer door de duinen moest en keek goed of ik geen paaltjes miste.

22km

Na 18 km klommen we weer een duin over, dit keer een minder hoog exemplaar. Ploeteren om boven te komen, maar een zegen om af te dalen. Door de frisse wind leek mijn keel iets minder gevoelig en het drinken van koud water uit mijn Camelbak ging redelijk goed. Er volgde een redelijk snel stuk naar Oosterend, het keerpunt vanwaar wij weer terug gingen. Ik was vergeten waar het peilmoment halverwege was waaraan ook een tijdlimiet hing. Gevoelsmatig zat ik op 25 km nog ruim binnen die limiet. Achteraf lag die limiet op 4:30 u (33km) en was ik met zo’n 4u lopen ruim binnen de limiet.

duinen

Het keerpunt op 32km viel mij zwaar, ik moest een stuk wandelen. Probeerde aan te haken bij een stel lopers welke mij achterop waren gekomen. Eerder had ik al geprobeerd bij hen aan te haken maar dat lukte niet. Nu hadden zij bij de drinkpost wat meer rust genomen en kon ik bij hen aanhaken.

33km

Dit trok mij 6 km verder waarna wij opnieuw de duinen in gingen. Zwaar om opnieuw door het rulle zand te ploeteren maar het lukte mij om samen met de twee andere lopers achter de duinen te komen. Een paar km verderop wachtte ons een verrassing: over de lengte van een paar  honderd meter was het parcours ondergelopen! We moesten door het koude water banjeren en met soppende schoenen verder lopen.

door het water

40km

Op zo’n 42 km viel vervolgens mijn horloge uit, de accu was leeg. Vanaf hier wist ik niet meer waar ik mij op het parcours bevond en ook niet hoeveel tijd het nog was naar de finish. Nadat wij uiteindelijk weer op het strand waren gekomen moest ik lossen van het koppel met nog zo’n 6 km te gaan. Ik haalde nog een laatste loopster in die mij in een vroeg stadium voorbij was gelopen. Zij was kennelijk te snel gestart en zat inmiddels helemaal stuk (net als ik overigens).

duinen
Over de laatste 8 km heb ik ruim 1:20 u gedaan met veel wandelen en af en toe nog een stukkie hardlopen. Bij elke controlepost vroeg ik naar het aantal nog te lopen km’s. Ik weet dat 6 u niet meer haalbaar is en ga voor finishen binnen de limiet. Het ging erom spannen. “nog 4 km”, ”nog 2 km” en uiteindelijk “minder dan 1 km” maar nog steeds zag ik die verrekte finish niet. Rennen en niet wandelen nu! En verdomd, daar was een herkenningspunt, een vaandel wat ik bij de start had gezien. Nu nog een stukje klinkerweg en jawel: IK WAS BINNEN!

strand
Met een tijd van 6:52:29u was ik binnen de limiet gefinisht en als voorlaatste loper. Met 900 inschrijvingen op de 3 afstanden gingen uiteindelijk 689 lopers van start. Daarvan liepen zo’n 75-80 lopers de 50k waarvan er 72 zijn gefinisht binnen de limiet. Ik was heel erg tevreden.

tevreden gefinisht

Ik feliciteerde de laatste loper, at snel een stukje taart en ging dan door naar het appartement om te douchen en in te pakken. De terugreis volgde per ‘hii-tech Koegelwieck’ waarmee ik in 45 min weer in Harlingen stond. Onderweg, met inmiddels weer stijgende keelpijn, 2x een McD aangedaan om een grote milkshake te halen en nog iets aan voedsel binnen te krijgen. Kapot maar voldaan kwam ik om 22:30u thuis en ging ik slapen.

Op maandag 9 oktober werd bij mij vastgesteld dat ik een infectie met strepto-coccen had opgelopen waaraan ik mijn keelontsteking te wijten had. Toen werd mij ook duidelijk dat ik bij de Trailrun Terschelling wel erg diep was gegaan. Ik had het de hele dag koud en voelde de terugslag. Ik moest echt weer even op krachten komen. Dit alles zette mij weer even met beide benen op de grond. Een 50km trailrun is zwaar en vormt voor mij de bovengrens van hetgeen ik als afstand kan maar ook zou willen lopen. Ik heb mijn grenzen verlegd en daar ben ik heel erg trots op. Al met al een prachtig hoogtepunt in een sportief loopseizoen!