Verslag van Jan Jaap: Berlijn Marathon

Vorige week liepen Stefan en Jan Jaap de Marathon van Berlijn. Jan Jaap heeft hier een mooi verslag van gemaakt.

Verslag BMW Berlin Marathon 2016

De uitdaging

Dit avontuur begon voor mij al vorig jaar; op 1 december kreeg ik de e-mail waar ik al vanaf 27 oktober op had gewacht omdat ik mij (toen al!) te laat had ingeschreven: “Lieber Jan Jaap Mook, es ist soweit! Wir freuen uns, Ihnen die freudige Mitteilung überbringen zu können: Sie wurden ausgelost und sind dabei, bei der 43. Auflage des BMW BERLIN-MARATHON!”. Het klonk alsof ik hem al had gelopen!

Berlijn

De voorbereiding

Met de bevestiging van plaatsing kon ik beginnen met de voorbereidingen. Ik ging de uitdaging aan, samen met Stefan; wij reserveerden vast kamers in hotel “Titanic Comfort Mitte” in Berlijn. Ook kozen wij voor een treinreis naar Berlijn. Immers, vanuit Hengelo – Bad Bentheim bestaat een prima verbinding, die ons rechtstreeks naar het centrum van Berlijn zou brengen.
Ik besloot nog niet gericht te gaan trainen. Hiervoor bestond nog genoeg tijd en mijn conditie was al redelijk goed op dat moment. Vijf tot zes maanden voorafgaand aan de Marathon kon ik daar nog wel mee starten. Via Garmin Connect maakte ik een trainingsschema aan met een start op 30 juni 2016. Daarbij schoof ik het gehele schema 1 week terug om zodoende de laatste week te kunnen taperen.
Elke week gebruikte ik de twee trainingen van de Kop(s)lopers binnen mijn programma met op iedere zaterdag een duurloop. Tijdens mijn vakantie in Hongarije ben ik verder gegaan met het trainen volgens mijn schema. Dit laatste was eigenlijk best lastig in een onbekende omgeving met dagelijks temperaturen boven 32° C. Hierdoor was ik gedwongen ’s ochtends vroeg op te staan om te kunnen lopen bij meer gunstige temperaturen.
Aan het einde van de vakantie diende zich een tegenslag aan: ik kreeg last van mijn rechterknie. Pijnlijk, ik kon er niet mee hardlopen. Het was inmiddels augustus en 5 weken voor de race. Ik besloot om een afspraak te maken bij de fysio. Deze constateerde dat ik een irritatie had aan mijn mediale knieband. Ik kon weliswaar blijven trainen maar met de halve afstanden en een hoger tempo. Dit laatste was om de knie juist te ontlasten. Dit kwam mijn conditionele training weliswaar ten goede, maar stimuleerde niet bepaald mijn vetverbranding. Dit laatste was essentieel voor de marathon en ik moest nog zo’n 3 kilo afvallen om op het (voor mij) ideale gewicht van ca. 80 kg uit te komen.
De fysiotherapie had succes, ik kon op 27 augustus een duurloop maken van 32 km, 2 weken later dan in mijn schema stond uitgepland. Het was risicovol omdat ik relatief snel in loopafstand had opgeschaald. Over het resultaat was ik eigenlijk best tevreden. Ik liep zo’n 32 km zonder grote problemen en in een voor mij heel redelijk tempo. Gemiddeld 6.18 min./km (15 seconden/km sneller dan vorig jaar maart op dezelfde afstand. Ook was mijn gemiddelde hartslag sinds die tijd gedaald met zo’n 10 beats/min.
De zaterdag erna liep ik voor een 2e keer een duurloop van 32 km. Ook deze training was succesvol; ik kreeg er meer zelfvertrouwen door. Ik woog inmiddels 81.2 kg, nog steeds iets te veel maar het was volgens mij voldoende voor een redelijke marathon. Op 10 en 17 september liep ik uiteindelijk nog 2 duurlopen van 21 km om vervolgens een week te taperen.

Naar Berlijn

Vrijdag 23 september was het na vele weken training tijd om naar Berlijn te vertrekken. ’s Ochtend om 08:30 u reed Stefan mijn oprit op en gingen wij samen met zijn vrouw Anka naar Bad Bentheim om op te stappen op de IC naar Berlin Hbf. Vanwege het feit, dat wij geen stoelnummers hadden gereserveerd, was het aanvankelijk even lastig om 3 plekken bij elkaar te vinden. Uiteindelijk lukte het en zaten wij in een volle trein met ook een redelijk aantal marathonlopers. Stefan mengde zich al snel in gesprekken over hardlopen, trails en in het bijzonder de Marathon van Berlijn. Iedereen kon daarbij even zijn/haar ‘wapenfeiten’ uitwisselen en verschillende geplande eindtijden passeerden de revue.
Ik probeerde intussen wat te lezen en deed een dutje. Ik was moe en eigenlijk stond mijn hoofd nog niet echt naar het lopen van een marathon. Vond het jammer dat mijn vriendin niet mee kon reizen; zij was in Hongarije bij haar ouders om hun 50-jarig huwelijk te vieren. Ondanks de Duitse trein zat ik toch wel wat ongemakkelijk bij het raam; ik kon niet echt mijn benen strekken en had weinig ruimte voor het lezen van een krant of tijdschrift.
De treinreis vorderde voorspoedig, eigenlijk sneller dan ik had verwacht. Om 13.22u kwamen wij aan op Berlin Hbf. Het zoeken kon starten naar een loket voor het kopen van kaartjes voor het openbaar vervoer. Dit drukke station kende meerdere etages en na enige tijd zoeken vonden wij de locatie waar tickets werden verkocht voor de U-Bahn. Gewapend met Stadtplan reden wij per U-Bahn naar station Spettelmarkt waar volgens Stefan het hotel vlak bij in de buurt was te vinden. Vervolgens liepen wij op het navigatiesysteem van mijn telefoon naar het hotel. Een wandeling van zo’n 3 km bracht ons uiteindelijk bij het hotel wat inderdaad vlak naast het station Spettelmarkt bleek te liggen (volgende keer even de navigatie instellen op wandeling i.p.v. een autorit). Nadat wij hadden ingecheckt hebben wij onze startnummers afgehaald in de stad.

startnummer

Tijdens een wandeling in de avond werd ik plotseling met een vreemd fenomeen geconfronteerd; ik kreeg kamp. Eerst in mijn linker kuit en later aan de voorzijde van mijn beide heupen. En dat terwijl wij simpelweg aan het wandelen waren in de stad. Aanvankelijk zei ik hier niets van maar toen ik bijna geen voet meer kon verzetten moest ik even rust nemen door te gaan zitten. Anka herkende er iets van; ook zij had wat last en dacht dat dit wellicht kwam door de ongemakkelijke zithouding in de trein. De kramp nam weer wat af en wij vervolgden onze wandeling. Nadat wij in de stad hadden gegeten keerden wij terug in het hotel.

Acclimatiseren in Berlijn

De volgende dag gingen Stefan en Anka samen de stad in. Ik besloot om een stukje van het parcours te gaan verkennen. Met een prettig ochtendzonnetje vertrok ik naar station Potzdamer Platz, vanwaar ik ging wandelen door het park naar de Siegessäule. De binnenstad ademde een en al marathonsfeer uit. De organisatie was in volle gang. Dranghekken werden geplaatst, sommige lopers maakten vast wat proefrondjes of slenterden vast wat door het Tierpark in de stad.

SiegessäuleToen ik terug wandelde naar de Potzdamer Platz trad opnieuw kramp aan de voorzijde van mijn heupen. Op een terras bestelde ik toen eerst maar even een broodje om te lunchen en de kramp wat te laten afzakken. Ik besloot om terug te gaan naar mijn hotelkamer en wat uit te rusten. Weer had ik last van krampverschijnselen; was het tgv het slenteren door de stad? Te weinig vocht? Zout? Ik had geen idee. Wanneer ik ging zitten/liggen ging de pijn over maar bij wandelen kwam het na verloop van tijd steeds weer terug.
De paniek sloeg toe; ik bevond mij aan de vooravond van race, had er maanden voor getraind, kon nu niets anders meer doen dan op tijd naar bed gaan en voldoende drinken! Het schrikbeeld verscheen van een marathonstart met een uitvaller al na 100 m! Of erger: aan de andere zijde van Berlijn! Concentreren Jan Jaap! Vroeg naar bed, regelmatig een glas water drinken. Ik mixte een energy drankje door een sachet te gebruiken uit het welkomstpakket had wat ik had gekregen bij het afhalen van mijn startnummer.
Ik legde mijn spullen klaar voor de volgende dag. Er zou weinig tijd zijn voor het pakken van mijn spullen. Besloot om mijn kleren achter te laten in het hotel; het was immers goed weer en ik had voldoende tijd om per U-Bahn terug te reizen naar het hotel om de kleren af te halen en door te reizen naar Berlin Hbf. Wellicht zou ik in het hotel ook nog wel even kunnen douchen. Nadat wij een pastamaaltijd hadden gegeten in de stad was het tijd om vroeg te gaan slapen.

alles klar

De Racedag

Een mooie maar zware marathondag was aangebroken. In het hotel ontbeten verschillende lopers, die gemakkelijk waren te herkennen aan de polsband, welke wij omkregen bij het afhalen van onze startnummers. Deze polsbanden gaven ons vervolgens toegang tot het start-/finishterrein van de marathon.
Stefan en ik vertrokken na het ontbijt naar het centrum, Anka sliep nog even lekker uit. Vanaf station Potzdamer Platz liepen wij naar het ‘Parc Fermé’ Naarmate wij dichter bij het startpunt kwamen werd het drukker en drukker. Aangezien Stefan in een ander startvak stond wenste ik hem alle succes en begaf ik mijzelf naar startvak ‘H’. Dit was het laatste vak; achteraf had ik ook zeker 1-2 vakken naar voren kunnen beginnen maar ja: verkeerde bescheidenheid.

startvak
De menigte was begonnen aan een warming up, aangespoord door luide muziek en een paar leuke dames in shorts op hoogwerkers. Ondanks de beperkte bewegingsvrijheid in het startvak probeerde een aantal deelnemers mee te doen. De temperatuur was nog redelijk fris, zo’n 13°-14°C, maar gelukkig had ik een stuk plastic kunnen vinden om mijzelf gedurende een ½ uur warm te houden. Ik ontdekte in het publiek de pacegroep voor een tijd van 4.15u en besloot deze pacers te volgen. Mocht ik deze niet bij kunnen houden dan kon ik altijd nog finishen binnen de 4.30u.

startvak H

De marathon

Nadat om 09.15 u het startschot had geklonken voor de Kenianen en de Ethiopiers, kon mijn startvak uiteindelijk om 09.45 u vertrekken. Voorzichtig lopend liep ik de eerste km’s in de hoop dat mijn kramp wegbleef. Hierdoor liep ik niet echt ontspannen en de km’s vorderden slechts traag. Er was veel drukte en ik moest veel slingeren om mensen voorbij te gaan die langzamer liepen dan ik. Gelukkig liepen wij over asfalt en in brede straten.
Ik volgde een advies van Stefan op en stopte kort bij de eerste drinkpost om 2 bekertjes water te drinken en vervolgens weer veder te lopen. Hierdoor kon ik tijdens het verdere verloop van de marathon mijn hartslag zo’n 10 bpm laten zakken om deze vervolgens weer binnen de beoogde zone te krijgen. Het viel mij op dat in tegenstelling tot Rotterdam, het aantal bandjes langs het parcours veel kleiner was. Op veel lange stukken hoorde ik enkel het neerkomen van loopschoenen en het hijgen van de lopers.

StreckeNa het 21 km punt vorderden de km’s sneller. Het was natuurlijk zuiver psychisch maar e.e.a. leek sneller te verlopen. Tot aan het 30 km punt liep ik wat meer ontspannen en gelijkmatig. Ik kon redelijk in mijn eigen tempo lopen. Weliswaar liepen de rondetijden per km iets op van zo’n 6.10 min/km naar ca. 6.30 min/km, ik kon mijn hartslag redelijk rond zo’n 158 bpm houden. Dit laatste was belangrijk om voldoende energie over te houden voor het laatste deel van de race. Het was inmiddels ook warmer geworden en de temperatuur bedroeg nu zo’n 21°C.
JanJaapRond het 32 km punt kreeg ik last van de buitenkant van mijn heupen. Ik realiseerde mij dat wandelen geen optie was, het zou voor mij moeilijk zijn om opnieuw op tempo te komen. Doorlopen dus en hooguit een extra gelletje nemen. Uiteindelijk nam de kramp af en bij het 35 km punt kon ik nog steeds redelijk doorlopen. Gelukkig kon ik de rij britsen overslaan, welke langs het parcours stonden opgesteld voor mensen die zich wilden laten masseren. Ik was inmiddels al redelijk veel mensen gepasseerd die langs de weg wandelden dan wel op de stoeprand zaten en niet verder konden.

De finish

Het einde van de marathon kwam langzamerhand in zicht voor mij. Ik naderde het centrum en herkende de eerste punten waar ik de vorige dag al had gewandeld. Ondanks dat merkte ik dat mijn hartslag steeds verder opliep naar waarden boven 165 bpm; voor mij was dit het teken dat mijn energievoorraad op was. Met nog slechts 2 km te gaan moest ik uiteindelijk even een stukje wandelen, ik was op.
Een medeloper spoorde mij vervolgens aan om weer te gaan hardlopen en samen met hem kwam ik uiteindelijk over de finish! In een tijd van 4.30.32u had ik een voor mij gemiddelde tijd gerealiseerd in een marathon met voor mij niet al te gunstige omstandigheden. Ik kon tevreden naar huis om voorlopig niet meer te denken aan het lopen van marathons. Hoewel…?

Finish

2 comments

  • Stefan van Leeuwen says:

    Mooi en voor mij natuurlijk heel herkenbaar en mooi persoonlijk opgeschreven verhaal. Zo was het inderdaad….Kortom nu maar zien of we voor Londen worden ingeloot!

  • Henriëtte Olthof says:

    Super gedaan heren, het zijn wel 42.200 meters. Chapeau. Klasse en dan nu Londen. .. . . . . .

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *