De Veluwezoomtrail

Op zondag stappen Elsa en Stefan bij Gerry in de auto om naar Dieren af te reizen voor de 57 km lange Veluwezoomtrail. Stefan had in maart al eens 50 km gelopen bij de Sallandtrail, voor Elsa is het de allereerste ultra.

Borns drietal

Het verhaal van Stefan:

Veluwezoomtrail 57… Geëindigd met een Did Not Finish maar met een uitstekend totaalgevoel. 😀
Tot 35 km ging het eigenlijk prima. Beheerste hartslag en dito ademhaling. Ik kon de groep met Sander en Gerry redelijk vaak “aanvoeren” maar werd wel langzamerhand wat vermoeider.
Vlak voor de tweede post op 35 km voelde ik lichtjes kramp opkomen, dus veel gedronken en redelijk gerust.
Net weer op gang gekomen schoot de kramp in eerst het linker, daarna het rechterbeen om vervolgens mijn schouders strak te trekken. Kortom niets meer aan te doen. Daarop heb ik het volgens mij wijze besluit genomen om te stoppen.
Gek misschien, maar ik ben er geen moment ziek van geweest. In totaal 36 km ontspannen en in een mooi trailtempo kunnen en mogen lopen door een prachtig gebied met geweldige mensen. Wat wil een mens nog meer?
Ruim op tijd terug kon ik Gerry en Elsa vastleggen toen zij over de meet kwamen.
Voor nu de conclusie getrokken dat duurlopen tot een uur of vier, vijf voor mij de maximale inspanningsduur is die ik nog leuk vind.

Ik zal mijn km range dus niet verder gaan uitbouwen, maar blijven genieten van hardlopen tot aan ongeveer de marathonafstand.

Stefan

En het verhaal van Elsa:

Het rare is dat ik helemaal niet zenuwachtig ben voor deze enorme afstand. De heenweg is gezellig en ik heb er vooral zin in. Een collega van mij komt ons bij de start aanmoedigen en dan begint de tocht.
Het eerste stuk kan ik redelijk met het groepje van Gerry en Stefan meekomen, maar eigenlijk gaan ze me net te hard. Net voor de 10 kilometer vang ik de laatste glimp van ze op, als Stefan voorop loopt een helling op.
Ik krijg gezelschap van een jongeman en samen lopen we verder naar de eerste verzorgingspost op 15 kilometer. Mijn maag voelt niet heel erg lekker aan, maar ik weet niet of ik nou teveel of te weinig heb gegeten. In het Deelerwoud spotten we helaas niet meer wild dan 2 konijntjes.

Elsa met loopmaatje

We blijven samen op lopen tot op de post bij 35 km. Mijn maag voelt nu nog iets slechter en ik hoop dat wat fatsoenlijke voeding (fruit, koek en wat zoute chips) samen met de cola ervoor gaan zorgen dat dit overgaat. Het duurt een aardige tijd voordat mijn loopmaatje zich weer wat fitter voelt en we zien meerdere uitstappers met en zonder kramp zitten.
Nadat we weer op weg zijn (hmm, een kilometertijd van 25 minuten klok ik hier) komt Stefan ons tegemoet lopen. Hij ziet het kennelijk niet meer zitten en stopt ermee.
Niet veel later moet ook mijn loopmaatje het rustiger aan doen en ik ga alleen verder. Ik haal een paar mensen in, maar er lopen er niet zoveel meer. Volgens mij loop ik nu helemaal achterin het veld en ik krijg het toch wel zwaar nu. De watermeloen komt een beetje omhoog, maar langzamerhand begint mijn maag wel beter te voelen. Ik besluit geen gelletje meer te nemen tot ik er echt behoefte aan heb.
Als ik net een paar dames gepasseerd ben, staat mijn collega langs de kant. Wat fijn om even een bekende te zien!

Elsa Veluwezoomtrail

Vlak daarna passeer ik het marathonpunt en hierna gaat het eigenlijk alleen maar beter. Ik zie mijn collega nog een paar keer en weet dat de volgende post niet ver meer kan zijn. Ik ben inmiddels in het mooie gebied rond de Posbank aangekomen. Prachtige heidevelden, pittige klimmetjes en afdalingen over grof gebouwde trappen en zo hier en daar wat mul zand.
Klimmen doe ik op m’n gemak, maar de trappen af gaat lekker vlot. Ik haal nog een stuk of vier lopers in op weg naar de verzorgingspost, die op ruim 49 km staat. De vrijwilligers roepen allemaal mijn naam dankzij mijn collega, die hier ook weer staat.
Na ruim 52 km valt mijn klokje uit. Ik ben dan al 6 uur en 9 minuten onderweg. Het laatste stuk gaat nog steeds goed. Heel even lijkt er wat kramp op te komen, maar met een korte wandeling omhoog trekt dat weer weg. Dan doemt daar het sportcomplex op. Nog een laatste bultje voordat ik over de finish kom met 6:40 op de klok. De tranen schieten me nog net niet in de ogen van geluk. Wat een tocht was dit zeg!
Ik word opgevangen door mijn collega en Stefan. Mijn tijdelijke loopmaatje staat er ook te wachten en een bekende die de 33 km heeft gelopen.
Het biertje en de massage doen me goed. De benen voelen beter dan verwacht, al beginnen mijn knieën in de trein terug toch wel wat stijfjes te worden. Al met al een hele geslaagde dag en een ontzettend mooie eerste ultraloop.

Elsa finish
Foto 3 van Luc van Oost

10 comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *