Nieuwjaarsborrel en ledenvergadering

nieuwjaarsborrel
Vanavond zijn we het nieuwe jaar begonnen met een training vanaf de Dorsmolen in de Stroom Esch. Volgende week, maandag 12 januari, starten we hier ook, maar dan wordt de training ingekort, zodat we na de training met z’n allen nog wat kunnen drinken bij Café Platenkamp aan de Prins Bernhardlaan. Geblesseerde Kopslopers zijn natuurlijk ook meer dan welkom, zo kun je toch een beetje contact houden met de groep. Vanaf ongeveer half 9 wordt er op ons gerekend.

 

En als je dan toch je agenda erbij hebt gepakt: De algemene ledenvergadering wordt gehouden op woensdag 11 februari om 20.00 in het Kulturhus. We hopen natuurlijk bij beide activiteiten op een goede opkomst!

One comment

  • Hoe was dat nu precies zo’n zondagse Halve Marathon in Egmond aan de Zee? Om uitgerust en goed voorbereid aan de start te kunnen staan op zaterdagmiddag al afgereisd naar Alkmaar. Met een tussenstop in Amsterdam om er even kort rond te lopen en een hapje koolhydraten te eten. Om kwart over acht in b&b “Onder de watertoren” dichtbij het Alkmaarse station beland waar ik na wat lezen, televisie kijken en ipadten rond half elf de oogjes voor een aantal uren slaap heb dicht gedaan.

    ’s Morgens tot 20 over acht uitgeslapen om gezellig babbelend met de van oorsprong Hamburgse Tamara te ontbijten. Per trein naar naar Heiloo om daar de speciale bus naar Egmond te nemen. Er stond geen lange rij en ik was er zo. In de sporthal omgekleed en bijgekletst met Annette Doing, Petra Kerkhove en Remko Stoelinga.

    De Twentse lopers Frank van der Hoeven en Peter Greven zaten opdat moment vlakbij in een caravan op camping De Roompot.

    Er werd veel over de omstandigheden die Egmond juist zo aantrekkelijk maken gespeculeerd: zware omstandigheden overwinnen? Wie wil die nu niet te lijf gaan. Lekker heroïsch toch? Het bericht dat de start met een half uur uitgesteld was omdat er door de inlandige wind niet voldoende strand meer over was voor alle lopers werd dan ook zonder morren geaccepteerd. 13:11 werd zo mijn nieuwe starttijd.

    Door alle hectiek in de startvakken bleef ik in “groen” steken. Min of meer samen met Frank en Bart. Zonder al te lang te moeten wachten kwam de startlijn in zichten kon de strijd met wind, water en zand aangebonden worden. De eerste drie km kris kras door het dorp. Met hier en daar nauwelijks mogelijkheden om vrijuit je eigen tempo te kunnen maken. Een km voor we het strand op geleid werden waaide er plotseling een startnummer door de lucht. Gevolgd door een radeloze renner die een paar keer dit nu eenmaal voor een genoteerde eindtijd noodzakelijke papiertje net niet te pakken kreeg. Ik moest er wel om lachen.

    Weer iets verder sloeg een verraderlijke windstoot de benen van een loper voor mij onder zijn gat vandaan. Hij smakte pijnlijk tegen de keien maar liep uiteindelijk toch pijnlijk over zijn pols wrijvend verder.

    De strandopgang was smal en mijn redelijk rappe tempo zakte daardoor wat in. Op het strand haalde ik links veel meer lopers in dan ik in mijn herinnering ooit eerder tijdens een wedstrijd voorbij ging. En dat terwijl rechts het meest platgetreden vlakke stranddeel lag. Hoewel het me iets meer weerstand opleverde kon ik er toch wat uit de wind en beschermd door de lopers rechts van me meer mijn eigen tempo lopen. Voordat ik het wist was ik zo al bij Castricum waar we links omhoog door de duinen moesten.

    Alweer op de terugweg naar Egmond. Het was een prachtig gezicht om de lopers voor me omhoog en omlaag door de duinen te zien lopen. Al moest ik ook hier rechts en links om anderen heen laveren. Na de duinen volgde een aantal km’s klinkerwegen totdat we alweer bij Egmond links de beruchte Bloedweg omhoog in moesten slaan.

    Mijn benen voelde ik inmiddels maar het tempo had daar niet al teveel onder te leiden. Weten dat je nog maar 2 km hoeft af te zien voordat je gaat finishen geeft vleugels. Zelfs als je in het laatste deel meer last hebt van de gevreesde wind dan eerder op het strand. Zonder een echte eindsprint maar wel heel voldaan in 1:38:52 over de matten.

    Het viel me op dat de finish niet gemakkelijk als zodanig duidelijk herkenbaar was aangegeven. Blij en met de medaille om de nek een AA-drink in de hand en een tegen de kou beschermende cape om de schouders naar restaurant Van Speyk. Daar wachtte nog een beloning: een heerlijk tripeltje wat later gevolgd door mijn CliniClowns vrienden.

    Na door de familie Greven goed verzorgd te zijn met Frank mee terug naar Twente na een meer dan geslaagd en mooi loopevenement!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *